Showing posts with label alone. Show all posts
Showing posts with label alone. Show all posts

im nothing

പരാജയം എതിരേറ്റു നടന്ന രാജകുമാരനു തനിക്കെറ്റ മുറിവുകളുടെ ആഴം മനസ്സിലായില്ല. നിലാവ് പിണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട വഴികളില്‍ അവഗണനയുടെ തെയ്യം കെട്ടിയാടിയാടുന്ന ഇരുണ്ട രൂപങ്ങളെ മാത്രം അവന്‍ പേടിച്ചു. ഞാനെന്ന തിരിച്ചറിവുകള്‍ അഹന്തയുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളില്‍ ഭൂമിയോളം താഴ്ന്നു.

enough is enough!

പണ്ടെന്നോ മരിച്ച കാല്പനികതയും ജീര്‍ണിച്ച വാക്കുകളുടെയും നാറ്റം കാരണം ചിന്തകള്‍ പണിമുടക്കിയിരിക്കുന്നു. സരഗത്മകതയുടെ അക്ഷാംശ സീമകള്‍ക്ക് മേലെ നങ്കൂരമിട്ട ജീവിതചക്രത്തിന്റെ വഴിപ്പടുകളില്‍ ചതഞ്ഞരഞ്ഞു കിടക്കുന്നു ഞാനെന്ന സത്വം..

fail

വെട്ടിപിടിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുന്ന പുതിയ രാജ്യങ്ങളെ ബാധിച്ച വരള്‍ച്ചയെ മാനിച്ചു യുദ്ധത്തില്‍ നിന്ന് പിന്മാറുന്ന രാജകുമാരന്റെ തോല്‍വിയുടെ പുതിയ അദ്ധ്യായം ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു. രാജ്യങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി ജയിക്കാന്‍ അറിയഞ്ഞിട്ടല്ല. ഒരുപക്ഷെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെയും അവനു അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കും.

പ്രഹേളിക

ഇലകൊഴിയുന്ന മരത്തില്‍ കൂടുകൂട്ടാന്‍ വെമ്പുന്ന വെള്ളിമത്സ്യങ്ങളെ പോലയാണ് ഇപ്പൊ മനസ്സ്.

ഞാനെന്ന അസതിത്വത്തിന് നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഭയപ്പാടുള്ള കണ്ണുകളുമായ് ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയിലേക്ക്‌ മുഖം പൂഴ്ത്തുമ്പോള്‍ മനസ്സ് വികൃതമാണെന്ന ചിന്തകള്‍ എന്നെ അലട്ടുന്നില്ല.
ഒരു നിഴലുപോലെ എന്നെ പിന്തുടരുന്ന ചാപല്യങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിടാനുള്ള തീരുമാനം ക്രൂരമായി തോന്നി. പക്ഷെ ഒരു പുതുജീവനത്തിനു സഹനങ്ങളുടെ പ്രക്രിയകള്‍ അടിത്തറയിടുമെന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ മറ്റൊന്നും ഓര്‍ക്കാതെ തലകുനിച്ചു നടക്കുന്നു.

അപ്പോഴും ഒരു കടലിന്റെ നിശ്വാസം ആര്‍ത്തിരച്ച് മനസ്സിന്റെ ചുമരുകളില്‍ ചെന്നിടിക്കുന്നുണ്ടാവാം. അത് നിശബ്ദമാകുന്നതുവരെ നുണകളില്‍ ജീവിക്കണം. കനത്ത മേഘങ്ങള്‍ തണല്‍ വിരിച്ചു ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി അതെന്നെ വിഴുങ്ങുന്നതുവരെ ഒരു ചിരിയില്‍ തീര്‍ത്ത പുതിയ മുഖം കടമെടുക്കണം.

പിന്നെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്ന പുതിയ അങ്കണത്തില്‍ മാനവികത തിരഞ്ഞു വീണ്ടും പ്രണയത്തിന്റെ അഗാതഗര്‍ത്തങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തണം.

we got more empty times than we know what to do with

സങ്കുചിത ചിന്തകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഠിനമായ നേരങ്ങളില്‍ ഹൃദയം മണ്ണില്‍ തലപൂഴ്ത്തിക്കിടന്നു. സ്നേഹം കുമിഞ്ഞു കൂടിയിരുന്ന ഹൃദയകവാടങ്ങളില്‍ അവഗണനയുടെ* കടതെയ്യങ്ങൾ ഉറഞ്ഞാടുകയായിരുന്നു. അഹന്തയുടെ പകപോക്കലിൽ മുറിവേല്‍പ്പിക്കപെട്ട ഹൃദയം കരയുകയായിരുന്നു. പ്രണയം ഭയത്തോടെ മരപ്പൊത്തില്‍ ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

പകയുടെ കനലുകളില്‍ എരിയുന്ന രണ്ടു മുഖങ്ങളായി ദൂരെ നിന്ന് ചിരികളില്‍ പ്രണയം നടിച്ചു. ഉള്ളില്‍ ഞാനെന്ന ഭാവം ഉറഞ്ഞു തുള്ളിയപ്പോള്‍ രണ്ടറ്റവും എരിയുന്ന ഹൃദയം പച്ച മാംസം കത്തുന്ന പോലെ മണത്തു. സ്നേഹസംഭാഷണങ്ങള്‍ മലിനമായി. സ്നേഹം വഴിമരങ്ങളായ് അകലങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണുനീര്‍ പൊഴിച്ചു നിന്നൂ.

തോല്‍വി നേരിടുന്ന ഹൃദയം അങ്ങനെയാണ്. യഥാർത്ഥ രൂപത്തെ തിരിച്ചറിയില്ല. ഉടലിൽ മാന്യത പൂശും, പ്രണയം നടിച്ചു കൊല്ലും, മാഹാത്മ്യം നടിച്ചു വേദനിപ്പിക്കും, അവഗണനയുടെ* ദൂരത്തില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് പ്രണയത്തെ താലോലിച്ചു ആത്മരതി കണ്ടെത്തും, വിട്ടകന്നു സംരക്ഷിക്കും, സ്വയം ഭീരുക്കളെന്ന് മുദ്രകുത്തും, മാന്യതയുടെ മേലങ്കിയണിയും, നിസ്സഹായരായി മാറിനില്ക്കും . നഷ്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാതെ മറവിയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി വേദനയോടെ കരയും.

പക്ഷെ അഹന്തയും മാന്യതയും അവരെ ജീവിതത്തില്‍ ഉത്തമരാക്കും.

*despite the fact that we got more empty times than we know what to do with.

പേക്കിനാവ്

ഒരു വരണ്ട പേക്കിനാവ് പോലെ ഞാന്‍ എന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ ഇലകൊഴിഞ്ഞ മരത്തിലേക്കു കൂടേറുകയാണ്.... തണല്‍ തരാത്ത ആ മരത്തിന്‍റെ കീഴെ തലതാഴ്ത്തി പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ മുഴുകുമ്പോള്‍ എന്‍റെയുള്ളിലെ വിഷംതീണ്ടിയ മനുഷ്യസ്നേഹി വിപ്ലവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കയായിരുന്നു... ചിതറിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൗമാരസത്യങ്ങള്‍ പോലെ ഒരു കിനാവില്‍ അടയിരുന്നു... ഒരു നുണയുടെ വക്കില്‍ത്തൂങ്ങി ഞാനും എന്‍റെ രൂപങ്ങളും....

പ്രണയപ്പനി.

പ്രണയപ്പനിച്ചൂടില്‍ പുതച്ചുകിടന്നു വിറച്ച ദിവസങ്ങളില്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിച്ച പൊറോട്ടയും ബീഫും വരെ എന്നെച്ചതിച്ചു. ചിതറിപ്പതിഞ്ഞ് തെളിഞ്ഞു നിര്‍ഗളിച്ചു മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ മേഘം മൂടിവെച്ച ആ നേരങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ സ്വത്ര്യന്ത്രത്തോടെ കരഞ്ഞു. ഒരു ഗദ്ഗദത്തിന്‍റെ നിറവില്‍ മൂന്നുലിറ്റര്‍ കണ്ണീരു ചുരത്തിയ കണ്ണുകളോടെനിക്കു സഹതാപം തോന്നി.

എന്റെയും എന്റെ പ്രണയത്തിന്‍റെയും ഇടയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന അപക്വമായ ആ സുഖമുള്ള നിശ്ശബ്ദത അളന്നെടുക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ അലിഞ്ഞിരുന്ന നിന്‍റെ ചിരികള്‍ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. ആ നിശബ്ദതയില്‍ ആരോ വലിച്ചെറിഞ്ഞപോലെ നിന്‍റെ ചിരികളും മൗനങ്ങളും അനങ്ങാതെ തളംകെട്ടിക്കിടന്നു. പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ ചിരികള്‍ പൊട്ടിച്ചിതറുന്നതും അതിന്‍റെ പ്രതിധ്വനികള്‍ എന്‍റെയുള്ളില്‍ പരക്കുന്നതും ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശൂന്യമായ ഒരു വാതിലിന്‍റെ പിറകില്‍ ഒരു ജനമത്തിന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കെന്നപോലെ ഒന്നുമറിയാതെ നീ നടന്നകന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ പ്രണയത്തെ കുരിശില്‍ത്തറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

പിന്നൊരുദിവസം പ്രസവവേദനയില്‍ പിടഞ്ഞ ഒട്ടകപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ പ്രണയത്തിന്‍റെ വരാന്തയുടെ ഇടുക്കുകളിലൂടെ ഞാന്‍ ഭ്രാന്തുപിടിച്ചോടുകയായിരുന്നു. കിനാവുകളുടെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തില്‍ പരന്നൊഴുകിയ സഹതാപം നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും കാമവും മണിമുഴക്കത്തോടെ ഇരുട്ടിന്‍റെ വിജനതയില്‍ അഭയം തേടി. വിളറി പിടിച്ചോടിയ നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ വരാന്തയുടെ കരിങ്കല്‍ത്തൂണുകളില്‍ ചെന്നിടിച്ചു ചിന്നിച്ചിതറി.

അന്നു നീ അയാളെ സ്നേഹിച്ചു കൂര്‍ക്കംവലിച്ചുറങ്ങുന്നനേരം സ്വപ്നങ്ങളുടെ കനത്തനിറഭേദങ്ങളുടെ നിബിഡത വെടിഞ്ഞു എന്‍റെ പ്രണയം അവസാനശ്വാസം വലിക്കുകയായിരുന്നു.

വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍.

ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ഥങ്ങള്‍ തിരയുന്ന ജോലിയാണെനിക്ക്. അതില്‍ ഞാന്‍ സങ്കല്‍പ്പിക്കുന്ന എന്റെ രൂപത്തിന് പല കഴിവുകളും കുറവുകളും ഉണ്ട്. ഞാന്‍ ഞാന്‍ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എന്നില്‍ അടക്കം ചെയ്പ്പെട്ട എല്ലാം ഉണ്ട്. എന്റെ നെറികേടുകള്‍. എന്റെ നല്ല വശങ്ങള്‍. എന്റെ സ്വകര്യമായ ചീത്ത വശങ്ങള്‍.ദൂരെ നിന്ന് നമ്മള്‍ നമ്മളെ തന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ എന്തെല്ലാമോ തോന്നുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ മനം മടുത്തു പോവുന്നവ. പക്ഷെ ഒന്നും എവിടെയും നിര്‍ത്താതെ പിന്നെയും പിന്തുടരുന്ന പാതകള്‍. 

എന്റേത് എന്റേത് എന്റേത്. എന്ത് അഹന്തയാണ് എനിക്ക്. ആരെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം എന്നെയോ. അതോ മറ്റുള്ളവരെയോ. അതോ ആരയും സന്തോഷിപ്പിക്കാതെ മടിപിടിചിരിക്കണോ? ഹോ എന്തൊരു ജീവിതമാണിത്. ഒരു മനസ്സും ബുദ്ധിയും തന്നു ദൈവം മനുഷ്യനെ വട്ടു കളിപ്പിക്കുന്നു. താരതമ്യം ചെയ്തു നല്ലതും ചീത്തയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിന്തിക്കുന്നതു നല്ലതും ചീത്തയും വേര്‍തിരിക്കാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗദര്‍ശനം ഉണ്ടോ?