യാഥാര്‍ത്ഥ്യം!

സത്യങ്ങള്‍ വികൃതമായ വേദനകള്‍ മാത്രം, വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയസമുള്ളവ, ഉള്‍കൊണ്ടാല്‍ ആയസമായതും, മുന്നോട്ടു ചലിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും...

നിങ്ങളിലൂടെ വിപ്ലവം പടരട്ടെ..

ഞാനും നീയുമാണ് നമ്മള്‍..
നമ്മള്‍ എന്നാല്‍ എല്ലാവരും....
എല്ലാവരും എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ജനതയാണ്...
ഒരു ജനതയാണ് ഒരു രാജ്യം, നിങ്ങള്ക്ക് നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കാം, ആ രാജ്യത്തെ സര്‍ക്കാരിനെ സ്നേഹിക്കാതെ തന്നെ...

ഉണരൂ.. 

നിങ്ങളിലൂടെ വിപ്ലവം പടരട്ടെ.. 

മുല്ലപെരിയാര്‍ പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കേണ്ടത് ഒരു ജനതയുടെ ആവിശ്യകതയാണ്.. രാജ്യത്തിന്റെയും...

കളവുകള്‍

ഒരു ചെറിയ കളവു പറഞ്ഞതിന്റെ ഇഫക്റ്റ്‌ നിലനിര്‍ത്താന്‍ അനേകം കളവുകള്‍ പറയാനും ആ കളവുകളില്‍ സ്വയം മറക്കാനും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് നമ്മള്‍. ആരെ കുറ്റം പറയണം? കളവു പറയുന്ന നമ്മളെയോ, അതിനു പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെയോ ?

Resurrection - Part 2

ഡിആക്ടിവെറ്റ് ചെയ്ത ഫേസ്ബുക്ക് അക്കൗണ്ട്‌കള്‍ ആക്ടിവേറ്റ്‌ ചെയ്തു കൊണ്ടായിരുന്നു അവന്‍ പുനര്‍ ജനിച്ചത്‌. മരിച്ചു മരവിച്ച ബന്ധങ്ങളെ കണ്ടു അവന്‍ കരഞ്ഞില്ല, ഇനിയും ജീവന്‍ തുടിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ പുതപ്പിച്ച ബന്ധങ്ങളെ അവന്‍ തലക്കടിച്ചു കൊന്നു. എന്നിട്ട് കുറെ നേരം ചിരിച്ചു. ലജ്ജയില്ലാതെ പുതിയ ബന്ധങ്ങള്‍  തേടാന്‍ അവന്‍ മനസ്സിന്റെ വാതിലുകള്‍ തുറന്നിട്ടു.

ഏകാന്തമായ വഴികളില്‍ പലതും പുലമ്പി അവന്‍ നടന്നു.രക്തം തേടി അലയുന്ന ഒരു കൂട്ടം രക്തശലഭങ്ങള്‍ അവനു വഴി കാണിച്ചു. ഒരു തിരിച്ചു വിളിയുടെ അലകള്‍ മുഴങ്ങിയപ്പോള്‍ അന്നത്തെ വേട്ട മതിയാക്കി തിരിച്ചു നടന്നു.

മസ്സിന്റെ ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍ ഓര്‍മകളുടെ പഞ്ഞികെട്ടുകെളില്‍ അവന്‍ പലരെയും തിരഞ്ഞു. പിന്നെ നിശബ്ദമായി തേങ്ങിക്കരയുന്ന ഒരു ഓര്‍മയുടെ നഗ്നമായ മാറിലേക്ക് അവന്‍ വീണു. ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ അവനെ ചുറ്റിപിണഞ്ഞു അങ്ങിനെ കിടന്നു. പിന്നെ ഫേസ്ബുക്ക് അക്കൗണ്ട്‌കള്‍ ഡിആക്ടിവെറ്റ് ചെയത് അവന്‍ വീണ്ടും ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.

കണ്ണീരും ചോരതുള്ളികളും ഒരുമിച്ചു നിലത്ത് വീണു തളം കെട്ടി. ചോരത്തുള്ളികള്‍ കണ്ണീരിന്റെ കൂടെ ഭൂമിയിലേക്ക് വാര്‍ന്നു പോയി. അവിടെ ഒരു പാലപ്പൂമരം തളിര്‍ത്തു. 

ഞാന്‍

നിങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ അറിയുന്ന പോലെ വേറെ ആര്‍ക്കെങ്കിലും നിങ്ങളെ അറിയുമോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ കപടനാണ്...

പ്രളയം!

പ്രളയമുണ്ടാവണം 
ശവങ്ങള്‍ ഒഴുകണം
രോഗങ്ങള്‍ പടരണം
മരണ ഭയത്തില്‍ എല്ലാവരും 
ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒളിച്ചോടണം...
സഹജീവികള്‍ തമ്മിതല്ലി മരിക്കണം..
ഭൂമിദേവി കോപിക്കണം..
അതില്‍ ഈ പ്രപഞ്ചം പ്രകമ്പനം കൊള്ളണം
എല്ലാം മായ്ക്കാന്‍, നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം മായ്ക്കാന്‍
നിശബ്ദത പടര്‍ത്താന്‍...

stop loving me.

when people love me, my heart start bleeding, because i cant stop loving them..

ചിന്താ വിഷയം!

"നിങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരികള്‍ സംരക്ഷിക്കുക
ജീവിതം സന്തുലനമാക്കുക.
സത്യത്തില്‍ മാത്രം വിശ്വസിക്കുക. 
സ്വപ്നങ്ങളെ യാഥാര്‍ത്യമാക്കുക."

മുഖമൂടി അണിഞ്ഞ ജീവിതം...


സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ അവളുടെ മുഖം അങ്ങിനെ എരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു..
കണ്ണീരിന്റെ ഒരേ ഭാവങ്ങള്‍. നെഞ്ചില്‍ പ്രേമത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തിന്റെയും കനം..
മഞ്ഞുതുള്ളികലുടെ കനം എന്റെ കണ്ണിനെയും തളര്‍ത്തി കിടത്തി..

മനസ്സ് നില്‍ക്കുന്നില്ല.. കരായനുള്ള ആഗ്രഹം..
ഇനിയും പൂര്‍ണതയുള്ള അര്‍ഥമുള്ള പ്രേമം...
അതെന്നെ കൊണ്ടാവില്ലാ...
വിരഹം തരുന്ന വേദനകള്‍ സഹിക്കാന്‍ കബിളി പുതപ്പുകള്‍ മതിയാവുന്നില്ല....
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ അവളിപ്പോഴും എന്റെ നെഞ്ചിലുണ്ടു....
പ്രണയത്തിണ്റ്റെ മുറിപാടുകള്‍...
അതുണങ്ങാന്‍ ഇനിയെത്ര കാലം കൂടി...

മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന മനസ്സുമായി തിരികെ അവളുടെ അടുത്തെക്കൊ?...
ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം മതി എനിക്കു..
അവളുടെ മുഖമൊന്നു കണ്ടാ മതി..
ആ ചിരി, ഒന്നു തൊട്ടല്‍ മതി....

അന്നു ഡിസംബറിലെ മഞ്ഞു തുള്ളികളൊടപ്പം ഞാനും തൊട്ടാവടികളെ ഉണര്‍ത്തിയിരുന്നു.....
സൂര്യന്റെ ചൂടു മഞ്ഞു തുള്ളിയെ ഇല്ലാതാവുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെവിടെയോ വിങ്ങി പൊട്ടലായിരുന്നു..
അന്നു ഞാന്‍ ഡിസംബറിനെ വെറുത്തു...

പക്ഷെ പിറ്റെന്നു അതാ പിന്നെയും മഞ്ഞു തുള്ളികള്‍....
തൊട്ടാവടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നിരുന്നു.....
സന്തോഷം.. അതെങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.....
വീണ്ടും എന്നെ നോവിക്കാനെന്നവണ്ണം ഈ ഡിസംബര്‍...
ഡിസംബറില്‍ ഞാന്‍ മഴ പെയ്തെങ്കില്‍ എന്നാഗ്രഹിച്ചു....

മേഘങ്ങല്‍, മഴകള്‍... എന്റെ നിഴലുകള്‍...
ഇല്ലാ എനിക്കു ആരെയും വിട്ടു പോവേണ്ട!.....
എനിക്കിപ്പോ മഴയിലങ്ങനെ നനഞ്ഞു നിന്നാല്‍ മതി...
ആകശത്തേക്കു നോക്കി.. നെറ്റിയില്‍ മഴതുള്ളികളെ വീഴ്ത്താന്‍.....
മഴതുള്ളികളെ നെഞ്ചത്തെക്കിറക്കി....
എണ്റ്റെ വേദനകളെ ആ മഴതുള്ളികളില്‍ മുക്കി കൊല്ലാന്‍.....
എന്നിട്ടിങ്ങനെ ആര്‍ത്തു ചിരിക്കാന്‍....

മഴ പോയി, വേനല്‍ വന്നു....
എന്നിട്ടും അവള്‍ വന്നില്ല.... രാത്രിയും ഇരുട്ടും എന്നെ വീണ്ടും ഏകനാക്കി....
തെരുവു വിളക്കുകള്‍ എന്നെ അന്ധനാക്കി...
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു ശ്വാസം മുട്ടി....
അവ പുറത്തു ചാടാന്‍ വെമ്പി....
കൂട്ടിലടച്ച പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും.....

ഇത് ഞാന്‍, എന്റെ ഡിസംബര്‍
എനിക്കിപ്പോ കണ്ണുനീരില്‍, മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന ചിരിയാണെനിക്കു...
എതോ യുദ്ധം ജയിച്ച രാജാവിന്റെ മുഖം....

ന്താ ല്ലേ!

എന്റെ പ്രണയം എന്നെ കരുത്താര്‍ജ്ജിപ്പുക്കുന്ന എന്റെ ശക്തിയും, എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്റെ സ്നേഹങ്ങളും, എന്റെ ആത്മാവ് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും, എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എന്റെ വിപ്ലപവങ്ങളുമാണ്. ഇന്ന് ഞാന്‍ എന്താണ് എന്നുള്ളത് എന്നെ ജീവിപ്പിക്കുകയും, നാളെ ഞാന്‍ എന്താണ് എന്നുള്ളത് എന്നെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാന്‍ എന്നും ഏകാനായത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്നും പ്രണയിക്കുന്നു.