പൊള്ളുന്ന വെയില് കിനാക്കള് കരിയുന്ന ഈ ദുരിതത്തില് സഫലമായ ഒരു ജീവിതത്തിനു വേണ്ടി യത്നിക്കുന്ന വിഡ്ഢി ജന്മങ്ങളാണ് മനുഷ്യര്. സ്ഥായിയായ സഫലീകരണം ആധ്യാത്മികമായി മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. മറ്റേ ജീവിത സഫലീകരണം വെറും ജീവിത നാടകങ്ങള് മാത്രം
അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, പിന്നെങ്ങനാന്നാവും, അതുമറിയില്ല. അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല,.. അത്രന്നെ..
ഓര്ക്കിഡ് തളിര്ത്ത പ്രണയവള്ളികള്
ഓര്ക്കിഡ് തളിര്ത്ത പ്രണയവള്ളികള്
-----------------------------
ഞാന് ,
ഓര്മ്മകളുടെ സുതാര്യമായ
ശീതികരിച്ച ശവപ്പെട്ടിയില് റീത്തുവെച്ച്
അര്മ്മാദിച്ചു.
മൌനങ്ങള് ധരിച്ച
നിരപരാധികളായ ഓര്മകളെ
തൂക്കിക്കൊന്നു.
ദാഹിച്ചു കരയുന്ന
കുട്ടിയോര്മകളെ പാമ്പേഴ്സ് കെട്ടി
കിടത്തിയുറക്കി.
നെഞ്ചു പൊള്ളിയ
വേദന കടിച്ചമര്ത്തി
പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
കരഞ്ഞു കണ്ണീരു
വറ്റിയപ്പോ വെള്ളം കുടിച്ചു
കിടന്നുറങ്ങി.
-----------
പിന്നെ ഞാന്
ഓര്ക്കിഡ് തളിര്ത്ത
പ്രണയവള്ളികള് ചാഞ്ഞ
ഒരു സ്വപ്നത്തില് വീണ്ടുമുണര്ന്നു.

നിങ്ങള് നിങ്ങളുടെ ആത്മമിത്രങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടോ?
ആത്മമിത്രം, അത് ആണുമാവം പെണ്ണും ആവാം. ആത്മമിത്രത്തെ കണ്ടെത്തിയാല് ശരാശരി മനുഷ്യര്ക്ക് അവരോടോന്നിച്ചു ജീവിക്കാന് തോന്നും. എല്ലാവര്ക്കും അതുതന്നെയാണ് വേണ്ടതും, പക്ഷെ അങ്ങനെയല്ല വേണ്ടത്. ആത്മമിത്രം പലപ്പോഴും നമ്മളെത്തന്നെ ഒരു കണ്ണാടി പോലെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നവരാണ്. നമ്മളെ ജീവിപ്പിക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവരും, പ്രായോഗിഗ കാലഘട്ടങ്ങളില് ഏതു കാര്യത്തിലും നമ്മളെ അവര് അനുനിമിഷം പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് സന്തോഷത്തില് നമ്മളെ ആത്മാവിലെക്ക് ഇറക്കുകയും , ദുഖത്തില് നമ്മള്ക്ക് താങ്ങായി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു ആത്മമിത്രം നമ്മള് ജീവിതത്തില് കണ്ടെത്തുന്ന വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യക്തിയാവാം, പക്ഷെ അവരുമായി ജീവിതം പങ്കിടുക എന്നത് വിഡ്ഢിത്തരം മാത്രമാണ്. നമ്മള് ആത്മമിത്രങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നത് നമ്മളിലെ നന്മയെയേയും, സന്തോഷത്തേയും നമ്മള്ക്കറിയാത്ത നമ്മളിലെ ഭാവങ്ങളെയും കണ്ടെത്തുന്നതിന് വേണ്ടിമാത്രമാണ്. ഒരുപക്ഷെ നമ്മള് നമ്മളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോഴേക്കും അവര് നമ്മെ വിട്ടുപോയേക്കാം. നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ഗാഡതയെ നിലനിര്ത്തി ആത്മ മിത്രവുമായി ലിംഗഭേദമനുസരിച്ചു ശാരീരിക ബന്ധം പുലര്ത്തുകയോ പുലര്ത്താതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാറുണ്ട്. അത് നമ്മളിലെ മാനസികാവസ്ഥയും സദാചാരപരമായ ചിന്തകളെയും മാത്രം ബന്ധപ്പെടുത്തിയുള്ളതാണ്.
ഒരു ഗതിയില് ആത്മമിത്രങ്ങളുടെ പ്രയോജനം (ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യം/പര്പ്പസ്) എന്നത് നമ്മളുടെ മനസ്സിനെ ഉണര്ത്തുകയും, നമ്മിലെ അഹംഭാവത്തെ ശിതിലീകരിക്കുയും, നമ്മിലെ വിഘ്നങ്ങളെയും ചാപല്യങ്ങളെയും വെളിവാക്കിത്തരികയും, നമ്മളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പുതിയ വെളിച്ചത്തെ പ്രധാനം ചെയ്യുകയും, ഒരു ഘട്ടത്തില് നമ്മളെ ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയും അതില് നിന്ന് നമ്മളെ കരകയറാന് സഹായിക്കുകയും, നമ്മളിലെ അധ്യാത്മിക ബോധത്തെ കൃത്യപ്രക്ഷേപണ നിലയിലാക്കുകയും ചെയ്യുകയും എന്നതുമാണ്.
നിങ്ങള് നിങ്ങളുടെ ആത്മമിത്രങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടോ?
അത് സുഹൃത്താവാം, കാമുകനോ കാമുകിയോ ആവാം, അധ്യാപകനാവാം, നിങ്ങളുടെ സഹപാഠിയാവാം. പല കാലങ്ങളിലും ഒരു ദൈവനിയോഗം പോലെ അവര് വരുന്നു. ദൈവമായിട്ടു തന്നെ. അത് തിരിച്ചറിയേണ്ടത് നമ്മളുടെ ബാധ്യതയാണ്.
റോമിംഗ് ഇല്ലാത്ത കാഞ്ചനസീത !
ഒരു അവിഞ്ഞ ദിവസത്തില് ഘടോല്ഘജനു തോന്നി കാഞ്ചനസീത ഒരിക്കലും തന്റെ തണലത്ത് നിന്നു മാറാന് ഇഷ്ടപെടുന്നില്ലാ എന്നു. തന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടില് ഒരു ഉട്ടോപ്യന് അഭയാര്ഥിയെപോലെ അരിമണികള് കൊത്തിതിന്നു നടക്കാനാണ് കാഞ്ചനസീത ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടപെടുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവില് ഘടോല്ഘജന് ആഘാതമായി വ്യസനിച്ചു. കാഞ്ചനസീത എന്നും തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആധാരമെഴുതാന് വിധിക്കപെട്ടവളല്ലെന്നു ഘടോല്ഘജന് കാഞ്ചനസീതയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
കാഞ്ചനസീതക്ക് ഘടോല്ഘജനോട് ഇഷ്ടം കൂടുമ്പോള് തെങ്ങിന്തോപ്പിലെ മണ്ഡരിപിടിച്ച വീണ തേങ്ങകള് കൊണ്ട് ഘടോല്ഘജന്റെ തലയ്ക്കു നോക്കി എറിയുന്നത് പതിവായിരുന്നു. എറിഞ്ഞ ശേഷം കുറ്റികാടുകളില് മറഞ്ഞിരുന്നു തന്നെ തിരയുന്ന ഘടോല്ഘജനെ പേടിപ്പിക്കുകയും നിശബ്ദമായി എന്തിനെന്നറിയാതെ കരയുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഘടോല്ഘജനു ഇടയ്ക്കു മിസ്സ്കാള് അടിച്ചും, സാന്തബാന്ത എസ്സംമസ്സുകള് അയച്ചും കാഞ്ചനസീത റോമിംഗ് ഇല്ലാത്ത മൊബൈല് പോലെ അലഞ്ഞു നടന്നു. ലോഡ്ഷെഡിഗ് ഉള്ള ദിവസങ്ങളില് കാഞ്ചനസീത ദൈവത്തെ വിളിച്ചു അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു നോക്കും, ദൈവം കേട്ടില്ലെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ അടുത്ത മുറിയില് കിടക്കുന്ന ഘടോല്ഘജന് അത് കേട്ട് ചെവിയില് പഞ്ഞി തിരുകും. എന്നിരുന്നാലും കാഞ്ചനസീതയുടെ ഓരോ സ്നേഹങ്ങളും ഒപ്പിടാത്ത ഫയലുകളായി ഘടോല്ഘജന് സെക്രട്ടറിയെറ്റിലെ ക്ലാര്ക്കിനെ പോലെ തുരുമ്പ് പിടിച്ച മനസ്സിന്റെ ഷെല്ഫുകളില് അടുക്കി സൂക്ഷിക്കും.
ബന്ധങ്ങളുടെ മൂല്യങ്ങളും വിലപിടിച്ച സ്നേഹങ്ങളും എക്സല് ഷീറ്റില് കണക്കാക്കുമ്പോള് ഫീലുന്ന ആദ്രതയില് മനം മടുക്കുമ്പോള് ഘടോല്ഘജന് ഫ്രീയായി കിട്ടുന്ന കാഞ്ചനസീതയുടെ സ്നേഹങ്ങളെ മറിച്ചു നോക്കും. അതിലെ പ്രാണയാക്ഷരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്ന സമയങ്ങളില് ഘടോല്ഘജന് ഒരു മല്യാതീര്ത്ഥത്തിന്റെ കുപ്പിയുമായി ഓട്ടവീണ കുട ചൂടി മഴയത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കും. നൊമ്പരത്തിന്റെ നൂല്പാലത്തിന്റെ കൈവരികളില് ചാരി നിന്നു മീന് പിടിക്കും. കാഞ്ചനസീതയുടെ ഓര്മകളെ ഉഴുതു മറിച്ചു ഷോക്കടിച്ച പോലെ വിങ്ങും. തിരിച്ചു കൂടണയുമ്പോള് സ്നേഹത്തിന്റെ ഗിനികോഴികള് ഇട്ട മുട്ടകള് പൊട്ടിച്ചു ഓംലെറ്റ് അടിക്കും. എന്നിട്ട് കാഞ്ചനസീത അറിയാതെ ആര്ത്തിയോടെ തിന്നും.
അങ്ങനെ, കിരണ് ടീവിയില് വിനു സാറിന്റെ സൈക്കിള് ഓടുന്ന ഒരു ദിവസം, നാലുമണി പൂവ് വിരിയുന്ന എകാന്തയില് നിര്വികാരനായി ഘടോല്ഘജന് തന്റെ സ്വപ്ങ്ങളെ മേയാന് വിട്ടപ്പോള് കാഞ്ചനസീത വന്നു ചോദിച്ചു.
"നിങ്ങള് എപ്പോഴെങ്കിലും എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?"
ഘടോല്ഘജന് ഇളിഭ്യനായി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു, അപ്പോള് മഷിത്തണ്ട് പൊട്ടിയ പോലെ ഘടോല്ഘജന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അത് കണ്ട കാഞ്ചനസീത ഒരു മണ്ഡരിപിടിച്ച വീണ തേങ്ങ കൊണ്ട് ഘടോല്ഘജന്റെ തലക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു ഇരുട്ടുള്ള കുറ്റികാട്ടിലേക്ക് ഓടിപോയി.
മറവികള്
തണുപ്പുള്ള മറവികള്ക്ക്
ഇരുപുറവുമിരുന്നു ഞങ്ങള്.
പറയാന് ഏറെയുള്ളത് കൊണ്ടാണെന്നറിയില്ലാ...
ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലാ.
പരസ്പരം പേടിച്ചിട്ടാണോന്നറിയില്ലാ....
ഞങ്ങള് മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയില്ലാ.
കടലുനോക്കി തിരയെണ്ണി കണക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്
കടലക്കാരന് വന്നു, കൈനോട്ടക്കാരന് വന്നു.
കടല് നിശ്ചലമായെങ്കിലെന്നു കരുതി.
അതുണ്ടായില്ല.
ആള്കൂട്ടങ്ങള് ഒഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്നു കരുതി
അതുമുണ്ടായില്ല.
മറവികള്ക്കഭിമുഖമായി തിരകളെ
കാല് നനച്ചു നടന്നു നോക്കി.
അവസാനം, പാതിയില് നിര്ത്തിയ
കണ്ണുനീര് തുടച്ചു ഞങ്ങള് വഴി പിരിഞ്ഞുപോയി.
ഞാനെന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ !
മടക്കം തന്നെ ഒടുക്കമെന്ന
ആദ്യപാദത്തില് പിച്ചവെക്കുമ്പോള് എന്റെ കാലുകള്
ബുദ്ധിജീവികാലായി തളിര്ത്തു.
വളരുമ്പോള് കൂടെജനിച്ച
മൃഗമനസ്സിനെ ജീര്ണിപ്പിച്ചു കൊല്ലുക കാരണം
പിളരുന്ന ഭൂമിയില് രാജാവായി.
ധര്മത്തിന്റെ അധീശത്വം വിളമ്പിയ ക്രോധത്താല്
ജനിച്ച എന്റെ മക്കളെ
പുഴയിലെറിഞ്ഞു രസിച്ചു ഭരണം.
ദേവവേഷപ്പകര്പ്പുകളില്
നിന്ന് ഉറ്റിവീണ ചോരത്തുള്ളികള്
മരണക്കട്ടിലുകളില് വംശീയ മൂട്ടയിറക്കി.
അദൃശ്യനായ ദൈവം
നല്കിയ ചാട്ടവാര് കഴുത്തില് കെട്ടിക്കുരുക്കി
പ്രജകള് ചരമക്കോളങ്ങളില് പതിഞ്ഞു.
സൂര്യന്റെ വ്യോമപ്രൌഡിയുള്ള
സ്വര്ണ്ണക്കൊട്ടാരങ്ങളില് ഹാര്പ്പിക്ക് ഇല്ലാതെ
സേന കക്കൂസുകള് കഴുകി.
ആശങ്കയില്ലാത്ത ജീവിതം വമിക്കുന്ന സുഖന്ധം പൂശിയ
വെപ്പാട്ടികള് ശയ്യകള് വിരിച്ചു
കാലുകള് പിളര്ത്തി.
പ്രണയം മണത്ത ആഴ്ചകളില്
മൌഡ്യം പേറിയ രത്നങ്ങള് പതിച്ച കീരീടം
അഴിച്ചു രാജാവ് വിവാഹമോചിതനായി.
ചാപല്യങ്ങള് തുറന്നുവെച്ച ആരാധനാലയങ്ങളില്
താക്കോലില്ലാത്ത ഞാനെന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ
പിന്നെയും തോറ്റു.
ജഹാംഗീറിന്റെ സുലൈഖ !

വിജനമായ റോഡുകളില്
പായുന്ന പകല്കിനാക്കള്ക്ക്
പാര്ക്കിംഗ് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞപ്പോള്
ജഹാംഗീറിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
യോഗ ചെയ്യാറുള്ള വാപ്പ പഠിപ്പിച്ച
ഉറക്കം വരാനുള്ള ദീര്ഘശ്വാസ ടെക്നിക്കുകള്
മൂക്കിലെ രോമങ്ങളുടെ
സ്വാഭാവികതയെ മുറിപ്പെടുത്തി.
പകല്കിനാക്കള് പരാഗണം ചെയ്ത
ഇരുട്ട് വിരിഞ്ഞ മുറികളില്
സ്വപ്നങ്ങളെ തിരഞ്ഞു
ജഹാംഗീര് തപ്പിത്തടഞ്ഞു ഉറങ്ങാന് ശ്രമിച്ചു.
വന്യത തുളുമ്പുന്ന തീവണ്ടികള് പായുന്ന
താമരശ്ശേരിച്ചുരങ്ങള് കാണിച്ച ഒരു
സ്വപ്നത്തിനിടക്ക് ഓട്ടം പോയപോലെ
ജഹാംഗീറിന് ഉറക്കം പോയി.
ആലോചിച്ചു നിക്കാതെ ഫോണെടുത്തു
സുലൈഖയെ വിളിച്ചു.
ഉറക്കഭംഗം വന്ന സുലൈഖയുടെ നിര്വാണ
ശിഖരം മുറിച്ചെടുത്തു ജഹാംഗീര് ഉറങ്ങി.
സുലൈഖയുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്
പൂക്കളുടെ പാടത്ത് കൂലിപ്പണിയെടുത്ത ജഹാംഗീര്,
സുലൈഖ ഉണര്ന്നപ്പോള് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്
നിന്ന് സ്വതന്ത്രനായി ജഹാംഗീര് ഉറങ്ങി.
ഉറക്കമുണര്ന്ന സുലൈഖ
ജഹാംഗീറിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ
പ്രണയ ട്രാക്ടറുമായി സ്പെയിനിലെ
ഗോതമ്പ് പാടങ്ങളില് വിളവെടുത്തു.
------------------------
ജഹാംഗീറിന് ഉറക്കം വരാത്തതിനു കാരണം ജഹാംഗീര് സുലൈഖയുടെ സ്വപ്നങ്ങളില് ഉണര്ന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു, അവളെ വിളിച്ചുണര്ത്തി ജഹാംഗീര് ഉറങ്ങിയപ്പോള് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടത് സുലൈഖക്കും, കാരണം സുലൈഖ ജഹാംഗീറിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില് ഉണര്ന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്താല്ലേ!
നീലാംബരി !
മൗനങ്ങളുടെ യാത്രയായിരുന്നു അത്, ഞാനും അവളും തമ്മിലുള്ള അന്തരങ്ങള് വിളിച്ചോതുന്ന ആ സമയങ്ങളില് പറയാന് മറന്ന വാക്കുകളെ പരതിനടക്കുന്ന മനസ്സിന്റെ വിസ്തീര്ണ്ണം കൂടിവരികയായിരുന്നു. പക്ഷെ മാനാഞ്ചിറയുടെ മതിലുകള് എന്റെ മനസ്സിനെ തടഞ്ഞുവെച്ചു. വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തുതന്നെ എന്റെ നോട്ടങ്ങളെ ഞാന് നങ്കൂരമിട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകള് കണ്ടപ്പോള് പറയതിരിക്കാന് തോന്നിയില്ല. വലിയ കണ്ണുകള്. തുളഞ്ഞുകയറുന്ന നോട്ടം.
"ഒന്ന് പറയട്ടെ, ഭവതിയുടെ കണ്ണുകള് വീണ്ടും എന്റെ അസ്ഥിത്വത്തെ ചൂഴ്ന്നെടുക്കുന്നു."
അവള്ക്കതൊരു പരിഹാസ്യമായി തോന്നി, അവജ്ഞയോടെ അവളുടെ മറുചോദ്യം.
"മുനിവരാ, എന്റെ കണ്ണുകളെയും ചുണ്ടുകളെയും വര്ണ്ണിച്ച് ഒരു ഫ്രീ സെക്സ് സങ്കടിപ്പിക്കാനുള്ള പരിപാടിയാണോ?"
ഫ്രീ സെക്സ്, ഉഭയസമ്മതത്തിന്റെ രതിമുറിയില് തീരുന്ന ഉച്ച്വാസങ്ങള്ക്ക് മേലെ ബാഷ്പീകരിക്കുന്ന കാമം, ചിലനേരത്ത് "കാമം" "സെക്സ്" എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോള് എനിക്ക് മനംപിരട്ടും, പക്ഷെ എന്നെ ചഞ്ചലപ്പെടുത്താന് മാത്രം അവള്ക്കയില്ല, അവളുടെ വാക്കുകള്ക്കും. പാര്ശ്വവല്ക്കരിച്ച വാക്കുകള് കേട്ടാല് പ്രകോപിതനാകുന്ന ഒരു തലത്തിലല്ല ഇപ്പോഴെന്റെ മനസ്സുള്ളത്. എന്നാല് അതിന്റെ മറുഭാഗം ചിന്തിക്കുമ്പോള് മനസ്സില് മുറിവേറ്റപോലെ തോന്നി. എന്റെ മുഖത്ത് അതു പ്രതിഫലിക്കില്ല, കാരണം, ഇവളുടെ ഇടഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഇടഞ്ഞ ഉത്തരങ്ങള് നല്കി എനിക്ക് പണ്ടേ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
"ഞാന് ഭവതിയുടെ കണ്ണുകളെ മാത്രമാണ് പരാമര്ശിച്ചത്."
അവള് എന്നെ ഉള്കൊള്ളുന്നില്ല എന്നുമാത്രമാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അവള് പിന്നെയും എന്തിന്റെയോ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു എന്നെ സംശയിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള് തുടര്ന്നു.
"ഈ കരിവാരിത്തേച്ച കണ്ണുകളും ചായം പൂശാത്ത ചുണ്ടുകളും കൂര്പ്പിച്ചു നിര്ത്തിയ മുലകളും മാത്രമാണല്ലേ എന്റെ സിംബോളിക് സെക്സ് അപ്പീല്."
ഒരുകാലാത്തു അവളുടെ കണ്ണുകള് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ചില് ഒരു വിങ്ങല് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്, കാലക്രമേണ അവള് പൂര്ണ്ണമായും എന്നെ ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു.
ചിലനേരത്ത് അവളുടെ കൊഞ്ചല് കാണുമ്പോള് തോന്നും ഇവളിങ്ങനെ അഭിനയിക്കുകയാണോന്ന്. ഒരേ സമയം കുട്ടിയായും പക്വത വന്ന കാമുകിയായും എങ്ങനെ മാറാന് കഴിയുന്നു എന്നൊക്കെ. ഇപ്പോള് അവള് പൂര്ണ്ണമായും ഒരു മുതിര്ന്ന സ്ത്രീ തന്നെയാണ്. ഈ ട്രാന്സ്ഫോര്മേഷനാണ് എനിക്കിവളില് വീണ്ടും മോഹമുദിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് ചിലപ്പോള് തോന്നി പോകും, ആ കരിവാരിത്തേച്ച കണ്ണുകളാണ് എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന സ്വപ്നങ്ങളില് വന്ന് ഇവളെക്കൊണ്ട് പെയിന്റ് അടിപ്പിക്കുന്നത്.
"ഭവതി പിന്നെയും എന്തോ അതുമാത്രം സംസാരിക്കുന്നു. ഞാന് മനസ്സാ അതൊന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല."
അവള് മുന്ധാരണകള് വെച്ചു സംസാരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി, മനസ്സുകൊണ്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പരിചയമുണ്ടായിട്ടും അവള്ക്കിപ്പോ ഞാന് പേരറിയാത്ത അപരിചിതന്. വ്യക്തിത്വമില്ലാത്ത പകുതി മുഖമൊളിപ്പിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ ഗൂര്ഖ. പക്ഷെ ഇന്നവള് അപകര്ഷതാബോധത്തിന്റെയോ സ്ത്രൈണത തീണ്ടുന്ന ലജ്ജയോ ഇല്ലാത്ത മുഖത്ത് കരിവാരിത്തേച്ചു മുടി നീട്ടി വളര്ത്തിയ ലോകത്തിന്റെ സ്നേഹകന്യക.
"മുനിവരാ, താങ്കള്ക്കെന്നെ വീണ്ടും പ്രണയിച്ചുകൂടേ?."
മാസ്മരികമായ നോട്ടത്തോടെയുള്ള ആ ചോദ്യം എന്റെ കാലുകളെ മാനാഞ്ചിറയുടെ പുല്തകിടികള്ക്കിടയിലൂടെ ഭൂമിയുടെ ഗര്ഭപാത്രത്തിലേക്ക് വേരാഴ്ത്തി. ആ ചോദ്യം ഒരു ചതിയുടെ ചോദ്യം പോലെ തോന്നി. മനസ്സിന്റെ ജനാലകള് തുറന്നു ഞാന് ആ ചോദ്യത്തെ സ്വീകരിച്ചു. എന്നെ വഞ്ചിക്കാനുള്ള ഈ ചോദ്യം. ഞാന് വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ചോദ്യം. എന്റെ മാനസികനിലയെ മുഴുവനായി തകിടംമറിക്കുന്ന മുറിപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യം. ഞാനൊരു വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ അവളെനോക്കിയിരുന്നു.
"ഭവതി വീണ്ടും വിഷയങ്ങള് വളച്ചുകെട്ടി കൊണ്ടുപോകുന്നു."
"മുനിവരാ, തീര്ച്ചയായിട്ടും അല്ല, അങ്ങിപ്പോള് വിവാഹിതനാണ്, എനിക്കും ഉണ്ട് ഭര്ത്താവും കുഞ്ഞും, താങ്കള്ക്ക് എന്നെ പ്രണയിക്കാനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടോ?"
പഴയപോലെ വീണ്ടും അവളുടെ ചോക്ലേറ്റു നിറമുള്ള പൊന്തിയ നന്ഗ്നമായ മാറിലേക്ക് വീഴാന് തോന്നി. പക്ഷെ എന്റെ മനസിനെയും ആത്മാവിനെയും ഞാന് ചങ്ങലക്കിട്ടിരുന്നു. എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ മുഖത്ത് കാമമാണ് ഇപ്പോഴും തിളക്കുന്നത്. ഇനിയൊരിക്കല്ക്കൂടി കുറ്റബോധം തോന്നാനും, നെഞ്ചു നീറ്റാനും, എഴുതാനും.... ഒന്നിനും വയ്യ!! എന്നാല് കൂടി.. വേണ്ട..
"ഭവതീ, ഞാന് വീണ്ടും ഒരു പ്രണയത്തില് അകപ്പെടാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയില് അല്ല. ഞാന് എന്നെ സ്വയം തളയ്ക്കുകയാണ്"
എന്റെ ഉത്തരങ്ങള്ക്ക് ശക്തിപോരായിരുന്നു. എന്റെ ഉത്തരങ്ങള് ആളില്ലാത്ത പട്ടംപോലെ ആകാശത്ത് അലയുന്നു, അവള്ക്കു കേള്വിശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ശരീരം നിര്ജ്ജലീകരണം വന്നപോലെ, ചങ്ങല പൊട്ടിയ ഭ്രാന്തന്റെ സങ്കടം നിറഞ്ഞു നിസ്സഹായമായി നില്ക്കുന്നു. ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവത്തില് അകപ്പെട്ടെന്നപോലെ, അവളെന്നെ സഹതാപം കാംഷിക്കുന്ന പോലെ നോക്കി. അപ്പോള് അവള് വീണ്ടും എന്റെ നീലാംബരിയാവുകയായിരുന്നു.
"പ്രണയം, അത് വേണ്ട.. ഈ ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും തന്നൂടെ? എനിക്ക് വേണ്ടി... അങ്ങയുടെ ആ പഴയ..."
അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
------------------------
ഇത് വരെ കണ്ടുപിടിക്കപെടാത്ത ഒരു ദ്വീപിന്റെ സുന്ദരമായ മുഖം പോലെ നിഷ്കളങ്കമായി അവള് അനങ്ങാതെ കിടന്നു, അവളുടെ മുഖത്തെ ചായങ്ങള് എന്റെ വിയര്പ്പില് ഇളകിയിരിക്കുന്നു, മനസ്സ് വിശന്നു കാത്തുനില്ക്കുന്ന അവളുടെ കല്ലിച്ച മുലകള്ക്ക് മേലെ ഞാന് മുഖം താഴ്ത്തിക്കിടന്നു.
"മുനിവരാ, അങ്ങെന്നെ ഒന്നുകൂടി ദൃഡമായി പുണരുക, അങ്ങെയുടെ മുഖം എന്റെ മാറില് പൂഴ്ത്തിവെക്കൂ. എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും അടുപ്പിക്കുക, ഞാന് അങ്ങയെ പൂര്ണ്ണമായും എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിലാക്കട്ടെ.
ഞാനവളെ വീണ്ടും ഗാഡമായി അണച്ചുപിടിച്ചു. അതിലവള് സ്വതന്ത്രയായ പോലെ തോന്നി.
"മുനിവരാ, താങ്കളുടെ സംസാരത്തില് മറ്റുള്ളവരെ മയക്കുന്ന രീതിയില് എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ? "
അവള് വീണ്ടും ആ പഴയ പൊട്ടിപ്പെണ്ണാവുകയായിരുന്നു.
"എല്ലാവരും ഇത് ചോദിക്കാറുണ്ട്, ഞാന് എന്നും എന്റെ സ്വാഭാവികതയിലൂന്നി സംസാരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും, ഞാന് അവരോടാരോടും പഞ്ചാരമയത്തില് സംസാരിക്കാറില്ല, എന്റെ സ്ഥയീഭാവത്തില് എന്റെ മനസ്സില് തോന്നുന്നത് സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കുന്നു എന്നല്ലാതെ അതിന് എന്തു പ്രത്യേകതയാണുള്ളത്. "
" അങ്ങെയുടെ പുതിയ കാമുകിമാരാണോ ഇങ്ങനെ പറയാറുള്ളത്.?"
ഞാന് ചിരിച്ചു.
"എനിക്കറിയാം, അങ്ങെന്നെ അങ്ങയുടെ അവസാനത്തെയും എന്നത്തെയും കാമുകിയക്കാമോ?"
ഞാന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി കൊടുത്തു
"ഗന്ധര്വന്മാര്ക്ക് അങ്ങനെ ലിഖിത നിയമങ്ങള് ഒന്നുമില്ല."
അവളും ചിരിച്ചു.
"എന്നോട് സത്യം ചെയ്യുക, ഇനി നിങ്ങള് എന്നെ പ്രണയിക്കുകയില്ലാ എന്ന്?"
"നീ മനസിലാക്കുക എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അതൊരു കാര്യവുമല്ല എന്ന്."
"അതെനിക്കറിയാം, എന്നിരുന്നാലും ഇത് എന്നും ഓര്മ്മയിലിരിക്കട്ടെ. എന്നോട് സത്യം ചെയ്യുക, ഇനി നിങ്ങള് എന്നെ പ്രണയിക്കുകയില്ലാ എന്ന്?"
"പക്ഷെ ഞാന് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നേക്കാളേറെ"
"ഞാന് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതല്ലേ എന്നെ പ്രണയിക്കരുത് എന്ന്."
"പക്ഷെ.."
എനിക്ക് വാക്കുകള് ഇല്ലായിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ പൂര്ണതയും നിറഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിലെ സ്ത്രൈണമായ എല്ലാ നിരാശയും അവളുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. എന്നിരുന്നാലും കുറെ ദേശങ്ങള്ക്കിപ്പുറം പിരിഞ്ഞ നദി വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയതു പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ ആഹ്ളാദത്തിമിര്പ്പില് ഞാന് അവളുടെ നഗനമായ മാറില് മുഖമമര്ത്തിക്കിടന്നു.
ഒരു ചായയുടെ ആത്മരതി !
മനസ്സ് മടുത്തപ്പോള് ഒരു ചായ കുടിക്കാം ന്നു കരുതി.
ഒരു കവിള് ചായ കുടിച്ചപ്പോള് ആ കലങ്ങാത്ത ചായപ്പൊടിക്ക് എന്റെ പോലെ എന്തോ മനസംഘര്ഷമുള്ളതുപോലെ തോന്നി, പച്ചയില ഉണക്കിപ്പൊടിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന അംഗീകൃത മൃദുലഹരി. എന്റെ ധമനികളെ വിറപ്പിച്ചു ഉന്മാദം കൂട്ടുന്ന ഈ ലായനി ആരാണാവോ കണ്ടു പിടിച്ചത്.
ഒരു ചതികൂടി ഈ ചായയുടെ പിന്നിലുണ്ടെന്ന സത്യത്തിന് എന്റെ ഉള്ക്കരുത്തു കെടുത്താനായി. മാതൃത്വത്തിന് അഴകായി നല്കിയ മുലപ്പാല്, പശുവിനെയും കിടാവിനെയും പറ്റിച്ച് ഊറ്റിയെടുക്കുന്ന ഈ പാലുതന്നെ. ആ നിരപരാധിയായ പശുക്കിടാവിന്റെ ആരോഗ്യത്തില് നിന്ന് പങ്കുപറ്റുന്ന വെറിപിടിച്ച മനുഷ്യരുടെ ഓരോ കണ്ടുപിടുത്തം. പാലിന് വെളുപ്പ് നിറം നല്കിയ ദൈവത്തോട് എനിക്ക് അനുകമ്പ തോന്നിയില്ല. കാരണം മനുഷ്യനെ പറഞ്ഞാല് മതി.
പ്രകൃതിയുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥിതിയെ തകിടം മറിക്കുന്ന കോപ്പിലെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള്. പക്ഷെ അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല പ്രശ്നം, പിന്നെന്താന്നാവും.. ഹെക്ടര് കണക്കിന് കരിമ്പുതോട്ടങ്ങള് വെട്ടിമുറിച്ചു പിഴിഞ്ഞ് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത പളങ്കുപോലുള്ള ഈ പഞ്ചസാരയ്ക്കും എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല. കാരണം, അവളെന്നെ മറന്നുപോയെങ്കിലും അവളുടെ ചുണ്ടിലെ മധുരത്തിനു പകരംവെക്കാന് ഒരു പഞ്ചസാരക്കും കഴിയില്ല എന്നുള്ള ബോധം എന്നെ തളര്ത്തുന്നതു കൊണ്ട്മാത്രം.
എട്ടു രൂപയുള്ള ചായക്ക് പത്തുരൂപാ നോട്ടുവച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോരുമ്പോള് പിന്നില് നിന്ന് ഒച്ചവെച്ച ചായക്കടക്കാരന് പറഞ്ഞതും കൂടിയാകുമ്പോള് എല്ലാം ശുവം.
"ഈ രണ്ടുരൂപ പിന്നെ മമ്മൂട്ടിയോ മോഹന്ലാലോ വന്നു കൊണ്ടുപോവുമോ" ന്നു.
പിന്നെയും മനസ്സില് ചോദ്യങ്ങള് മാത്രം ബാക്കി.
ആ ചായക്കടക്കാരന്, അയാളുടെ മനസ്സില് എന്താരായിരുന്നോ എന്തോ?
Subscribe to:
Posts (Atom)





