ശ്രീരാഗ് !


വരണ്ട സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ജീവനിറ്റ്‌
അനാഥമായി കിടക്കുന്നു ഒരു പ്രണയം.

പ്ലാസ്റ്റിക് സ്നേഹം കൊണ്ട് ക്രൂരമായി
ബന്ധിച്ച നഗ്നമായ ആത്മാവ് ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

വന്‍കുടലിലെ അന്‍പത്തിയാറു ഉറക്കഗുളികകള്‍
തണുപ്പിച്ച മരണത്തെ പുതച്ച പ്രണയം അതാ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ചീഞ്ഞു മണത്ത സ്വപ്നങ്ങളെ ഇഴകീറിയയും
തുന്നിക്കെട്ടിയും പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട് വന്നു.

സുതാര്യതയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ
വഞ്ചനയായിരുന്നു പ്രണയത്തെ കൊന്നത്.

സ്നേഹിക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന പച്ചമനസ്സിന്‍റെ
ആത്മാവില്ലാത്ത പ്രഹേളികകളുടെ വഞ്ചന.

സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞു
അതിലലിഞ്ഞു ജീവന് വിലപറഞ്ഞ പ്രണയവഞ്ചന.

അതെ, വഞ്ചനയായിരുന്നു പ്രണയത്തെ കൊന്നത്.

Where will I go?

and again today,

Where do I hide myself?
I lost in my dreams
I lost in my dreams !
Where will I go?

As they haunted by your face;

ചോദ്യങ്ങള്‍ ! ഉത്തരങ്ങളും.


ബസ്സിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ചോദിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ആരാ?"

അതിനു പ്രത്യേകിച്ച് മറുപടി എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ തടിച്ച ദേഹത്ത് വെള്ളസാരിയുടുത്തതിന്‍റെ അഭംഗി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ഞാനപ്പോഴും. വാഹനങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ പാഞ്ഞു എങ്ങോട്ടോ പോവുന്നു. നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവളിങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ അവളുടെ ആരാ. കൂട്ടുകാരന്‍? കാമുകന്‍? അതോ അവിഹിതം നടത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പലതും നടിക്കുന്ന വെറും ഒരു അപരിചിതന്‍. ഞാനിവളെ എന്തായിക്കാണുന്നു എന്നത് ഇപ്പഴും എനിക്കൊരു പിടുത്തമില്ല. അങ്ങനത്തെ എന്നോടാണ് ഇവള്‍ ഇമ്മാതിരി ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത്.

ഇപ്പ്രാവശ്യം എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി അവള്‍ ചോദിച്ചു.

"എന്താ ഉത്തരമില്ലേ?"

എന്റെ ഉത്തരം ഒരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു.

"ഞാന്‍ നിന്റെ ആരാവണം?"

അത് കേട്ടപ്പോ പിന്നെ അവളും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ നടന്നു.

ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി കുറേ നടന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി, ഞാനൊരു വില്‍സ് എടുത്തു കത്തിച്ചു. അവളെന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഈര്‍ഷ്യയോടെ നോക്കി. അവള്‍ കുറച്ച് അകലം നീങ്ങി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

പുക പുകഞ്ഞു.
ഞാനത് ആസ്വദിച്ചു.

"നിങ്ങള്‍ എന്നെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാറുണ്ടോ?"

അവളുടെ മുഖത്തെ അവഞ്ഞ്ജ മാറിയിരുന്നില്ല. അതുകേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കവളോട് പുച്ഛം തോന്നി, ആത്മാര്‍ഥമായി ഓര്‍ക്കാന്‍മാത്രം അവളെന്താണ് എനിക്ക് തന്നിട്ടുള്ളത്. ചുമ്മാ ജോലിയുടെ നേരമ്പോക്കില്‍ അവളുതിര്‍ക്കുന്ന മണ്ടന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കുമ്പോള്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല ഒരിക്കല്‍ ഇവളെന്റെ കൊല്ലിക്കുപിടിക്കുന്ന ഇമ്മാതിരി ചോദ്യങ്ങള്‍  ചോദിക്കുമെന്ന്. ഇവള്‍ക്ക് ഇടയ്ക്കു വട്ടാണ്.

"ഓര്‍ക്കാന്‍ മാത്രം നീയെനിക്ക് എന്ത് ഓര്‍മകളാണ് തന്നിട്ടുള്ളത്?"

അവളുടെ മുഖം ഖിന്നമായി.
വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.
അവളെവിടെയോ ഒറ്റപ്പെടുന്നു എന്നെനിക്കറിയാം, പക്ഷെ അവളൊരിക്കലും എന്നോട് മനസ്സ് തുറന്നു സംസാരിക്കാറില്ല. അവളുടെ ഭ്രാന്തിന് എന്തെങ്കിലും പുലമ്പും, ഞാനതിന് എന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ അറിവിലുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ അവള്‍ക്കും നല്‍കും, ചിലപ്പോ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം തെറ്റുകുറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി അപവാദം പറഞ്ഞും അസഭ്യം പറഞ്ഞും കരിവാരിത്തേച്ചു കളിക്കും. എന്നിട്ട് ചിരിക്കും. അപ്പോള്‍ എനിക്കവളോട് പറയാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരിഷ്ടം തോന്നാറുണ്ട്. അതെന്താണ് എന്നാലോചിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോ ഞാന്‍ വെട്ടിലാകും. അതുകൊണ്ട് അതിനെ ഞാന്‍ അധികം താലോലിക്കാറില്ല. മനപ്പൂര്‍വ്വം അതിനെ മറക്കും. എല്ലാം കഴിഞ്ഞാലും അവളൊരു ദുഃഖസ്മൃതിയിലേക്ക് ആണ്ട് പോവുന്നത് കാണാം. അതെന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിക്കും. അന്നവള്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ അത് ചിലപ്പോള്‍ സഹതാപമായിരിക്കാം.

"ഇനി ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കില്ല"

"അതെന്തേ?"

"നിങ്ങള്‍ വാക്കിന് വ്യവസ്ഥയില്ലാത്ത നീചനാണ്"

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരി വന്നു.

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ത്തി അവള്‍ പിന്നെയും.

"അല്ലെങ്കിലും ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോ എന്നെ ഓര്‍ത്തൂടെ"

ചുണ്ടില്‍ എരിയുന്ന പുകയോട് എനിക്കാര്‍ത്തിയയിരുന്നു, അവളുടെ എതിര്‍ഭാഗത്തേക്ക് പുകയൂതി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

"ഇതിനു ഞാന്‍ എന്ത് മറുപടി പറയും, ഒന്നുകില്‍ നീ പറയൂ, എന്നെ സ്നേഹിക്കൂ, എന്നെ കാമിക്കൂ എന്നെല്ലാം."

അവളുതെ അവജ്ഞയോടെയുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു.

"പറയില്ല"

എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു

"പറയാതെ കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ദൈവമല്ല"

അവള്‍ എന്നെ അതിലേറെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി.

"അപ്പൊ അല്ലെ?"

പിന്നെ ഞാന്‍ ശാന്തനായി.

"അല്ല, ചിലതൊക്കെ അറിഞ്ഞാലും അറിയാത്ത പോലെ ഇരിക്കണം, നമ്മളൊക്കെ നിസ്സഹായരായ വെറും മനുഷ്യരാണ്."

ആ ശാന്തതയില്‍ അവളൊരു പാവം മാലാഖയായി.

"നിങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാമറിയാം, എന്നിട്ടും അറിയാത്തപോലെ നടിക്കുന്നു, അതല്ലേ സത്യം. അതുപോലെ നിങ്ങള്‍ക്ക് പ്രണയമില്ല, അതുപോലെ ഭാവിക്കുന്നു. നിങ്ങള്‍ക്ക് പ്രണയിക്കാന്‍ അറിയില്ല. അതും സത്യമാണ്"

ഇവള്‍ എന്നെ വെറുമൊരു ശരാശരിക്കാരനായി കാണുന്നു. അല്ലെങ്കിലും എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളും അണ്ടിയോട് അടുക്കുമ്പോ ഇമ്മാതിരി സ്വഭാവം കാണിക്കും, ഇതിനൊക്കെ ഞാന്‍ അതേപോലെ മറുപടി പറയണം.

"എന്റെ പ്രണയം നീ താങ്ങില്ല, അതാണ്‌ സത്യം"

അവളുടെ നിസ്സംഗത തളം കെട്ടിയ മുഖത്ത് സങ്കടത്തിന്റെ തിരയടിക്കുന്നതിന്റെ തുടക്കം.

"അപ്പൊ നമ്മുക്കിടയില്‍ നമ്മളറിയാതെ എന്തോ നടക്കുന്നു എന്ന് നിങ്ങള്‍ സമ്മതിക്കുമോ?"

ഞാന്‍ അവളെ വെറുതെ വിടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

"അറിയില്ല"

പക്ഷെ അവള്‍ അതിനു ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു. അവളെന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്.

"അറിയില്ല, എന്നല്ല.. അറിയാത്തപോലെ നടിക്കുന്നു എന്ന് പറ"

എനിക്കെന്നെ കൈവിടുന്നപോലെ തോന്നി. അറിയാതെ എന്റെ മനസ്സ് ലഹരിയില്‍ വഴുതുന്ന നാക്ക് പോലെ പുളഞ്ഞു.

"നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്, എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് നിനക്കറിയാം, എന്നിട്ടും എന്തിനാ നീ എന്നില്‍ നിന്ന് കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്."

ആ ഡയലോഗ് അബദ്ധമായോ എന്നെനിക്കയില്ല. എന്നാലും ഞാനറിയെതെ അത് പറയുകയായിരുന്നു. അതിലെനിക്ക് നഷ്ടബോധം ഒന്നും തോന്നുന്നില്ല. കാരണം മുന്‍പേ പറഞ്ഞ പോലെ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉടക്കിനില്‍ക്കുന്ന ഈ ഭാവം ഒരിക്കല്‍ പുറത്തു വന്നേ മതിയാകൂ. പരിധിക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് അവളെ സ്നേഹിക്കാനും സാന്ത്വനിപ്പിക്കാനും മാത്രമേ എനിക്കാവൂ. സ്വാര്‍ത്ഥത തീര്‍ക്കുന്ന ബാഹ്യാവസ്ഥയില്‍ എന്റെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനു കടിഞ്ഞാണിടുക മാത്രമേ എനിക്ക് വഴിയുള്ളൂ.

അവളിപ്പോ മഹാത്മഗാന്ധിക്ക് പഠിക്കുന്ന പോലെ ശാന്തതയെ എഗാഗ്രമാക്കി പറഞ്ഞു.

"ഞാനിതു മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്, വേറെ ഒന്നും ഒരു അപരനായ നിങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല, ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോള്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍, നിങ്ങളെ ഓര്‍ക്കുമ്പോ സന്തോഷം മാത്രം തോന്നാന്‍ എനിക്കിതൊക്കെ കേട്ടാല്‍ മതി, എന്റെ വാശിയും നാട്യങ്ങളും നിങ്ങള്‍ മനസിലാക്കുന്നു, എന്നെ അറിയുന്നു എന്ന് ഞാനറിയുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന ആത്മാഭിമാനമില്ലാത്ത വൃത്തികെട്ട മനസ്സിന്റെ സുഖം അതൊന്നു വേറെ തന്നെയാണ്."

അതുകേട്ട ്പോള്‍ എനിക്കവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെക്കാന്‍ തോന്നി.

അതേസമയം എന്റെ അപരത്വത്തിന്റെ വിഷാദം എന്നെ തളര്‍ത്തി. ജീവിതം ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണ് എന്ന പുതുമയുടെ ചൊല്ല് എന്റെ മനസ്സില്‍ വൈരുധ്യം നിറച്ചു. സ്വയം വഞ്ചിക്കുന്ന ഈ നേരങ്ങളില്‍ സത്യത്തില്‍ എനിക്കെന്ത് സന്തോഷമാണ് നല്‍കുന്നത്. ഈ വികാരത്തിന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥക്ക് എന്ത് പരിവേഷം കൊടുക്കും. ചോദ്യങ്ങള്‍ ഇനിയും ബാക്കിയാണ്. അതിനൊന്നും ഈ സമയങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇടയില്ല. ജീവിതം തന്നെ മനസ്സിനെ വഞ്ചിക്കുന്ന ഓരോ നാടകങ്ങളാണ്.

അതില്‍ നല്ല വേഷമണിയുക, കയ്യടി വാങ്ങുക.

പിന്നെ മദ്യപിക്കുക, അതില്‍ ഉന്മാദിക്കുക.

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും ഉള്ളില്‍ സന്തോഷം നിറച്ചു എവിടെയോ മറഞ്ഞ അന്തസത്തയെ മറന്നു കൊണ്ട് ആ രാത്രിയിലേക്ക് നടത്തം തുടര്‍ന്നു.

ഒരോര്‍മ!

മഴ തുളച്ച വിടവില്‍ കുടുങ്ങിയ ഒരോര്‍മയായി നീ ഇന്നും.
മറവിയുടെ ദൂരത്തു നിന്നെ കളയാന്‍ മനസ്സുറക്കുന്നില്ല ഇപ്പോഴും.

ഇന്ധന ദല്ലാളുകള്‍ !












ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ കീഴ്പ്പെട്ട് അര്‍മാദിച്ചു ഭരിക്കുന്ന
യുക്തിയുടെ ജനനേതാക്കള്‍ കൊഞ്ഞനംകുത്തി.

സായിപ്പിന്റെ വിളിപ്പെണ്ണ് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തില്‍
ചായം തേക്കാതെ പതിവ്രതയായി മടിച്ചുനിന്നു.

പെട്രോള്‍ നീതിയില്ലാത്ത അലങ്കരിച്ച വണ്ടികളില്‍ കയറിയും

പാതയോഗങ്ങളില്‍ മൂത്രമൊഴിച്ചു അവര്‍ ജനയുഗനവോദ്ധാനയാത്ര നടത്തി.

നീചന്റെ നീതീകരിക്കാത്ത അന്തസ്സില്‍ ജീര്‍ണിച്ച
നീലദുപ്പട്ടകെട്ടി അന്തരങ്ങളില്‍ പ്രജാപതി പ്രസംഗിച്ചു.


ആസ്തമ പിടിച്ച ശകടങ്ങളില്‍ പായുന്ന ജനതയുടെ
വികാരങ്ങള്‍ അവര്‍ എണ്ണകമ്പനികള്‍ക്ക് കൂട്ടിക്കൊടുത്തൂ.


എണ്ണക്കമ്പനി കന്യകകള്‍ വിമോചിപ്പിച്ച ദാഹത്തില്‍
നിര്‍ദ്ധനജനനേതാക്കള്‍ രാജ്യത്തെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തി.

നിലവിളികള്‍ തീര്‍ത്ത ബന്ദില്‍, ഹര്‍ത്താലില്‍
മിലിട്ടറി വാങ്ങി സേവിച്ചു കഴുതകള്‍ സങ്കടം അറിയിച്ചു.


സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശവഘോഷയാത്ര



വട്ടത്തിലുള്ള റീത്തുകള്‍ ചുമന്നു
നിലവിളിയോടെയാണ് മരണം വന്നത്.
മറികടന്നോടാന്‍ നിലവിളിച്ച പ്രണയങ്ങള്‍ക്കു
റേഷന്‍ കാര്‍ഡില്‍ പേരില്ലായിരുന്നു.

മരണം കൊതിച്ച പ്രണയങ്ങള്‍ക്കു
പുതിയ സ്വപ്നജീവിതമായിരുന്നു മരണം.
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശവഘോഷയാത്രയില്‍ കുടചൂടി
പരദൂഷണം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു പാഴ്സ്വപ്നങ്ങള്‍.

ഭീതിയുടെ വിജനതയെ കുറുകെ മുറിച്ച വീഥികളില്‍
സ്വപ്നങ്ങള്‍നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങള്‍ ഇടിമുഴക്കി.
പ്രണയത്തിന്‍റെയും കാമത്തിന്‍റെയും പെണ്ണുടല്‍ സീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍
അലിഞ്ഞു ബാഷ്പമായി  ബീജമഴകള്‍ വര്‍ഷിച്ചു.

മണ്ണിന്‍റെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ ബീജങ്ങളെ നിറച്ചു
അവ പുതിയ പ്രണയപൂക്കാലങ്ങളെ പ്രസവിച്ചു.

മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന പച്ചമനുഷ്യനെതിരെ തിരിയുന്നവര്‍ക്ക്!


മോഹന്‍ലാല്‍ അതെങ്കിലും ചിന്തിച്ചു, അതൊരു നേരംതെറ്റിയുള്ള പ്രതികരണമായിപ്പോയി എന്നുമാത്രം, നമ്മള്‍ എന്തുചെയ്തു എന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ മോഹന്‍ലാല്‍ പറഞ്ഞത് നന്നായി എന്ന് തോന്നും. കുറേ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ ഒതുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ പലതും അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോകും. അതാണ്‌ ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം. മോഹന്‍ലാലിനെ അടച്ചാക്ഷേപിക്കാന്‍മാത്രം അയാള്‍ അത്രവല്യ തെറ്റൊന്നുമല്ല ചെയ്തത്. പ്രതികരണശേഷി നഷ്ടപെട്ട നമ്മള്‍ ചുമ്മാ കണ്ടും കൊണ്ടും ഇരിക്കുമ്പോള്‍, മനസ്സുമടുത്ത്‌ എന്തെങ്കിലും അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോവുന്നവരെ, അല്ലെങ്കില്‍ പ്രതികരിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ശ്രദ്ധിക്കുക. എല്ലാത്തിനുമുപരി മോഹന്‍ലാലും ഒരു മനുഷ്യനാണ്.

മറ്റുള്ളവര്‍ എന്തുചെയ്തു എന്നല്ലാതെ നമ്മള്‍ എന്തുചെയ്തു എന്ന് ചിന്തിക്കുക. അതാവട്ടെ സഹജീവികളോടുള്ള മനോഭാവം.

ബോട്ടം ഫാക്റ്റ്: ഞാന്‍ ഒരു ലാല്‍ ഫാന്‍ അല്ല.

ശവംതീനികള്‍















ഓര്‍മകളുടെ നശിച്ച ആലിന്‍ ചുവട്ടില്‍
ഞാന്‍ കണ്ടു ആരോ കിമ്ഴ്ത്തിവച്ച കാമം.
ചെന്നായ്ക്കള്‍ നിലവിളിച്ച് അറംപറ്റിയ രാത്രിയില്‍
ഒരു പുതിയ സ്ത്രീശരീരത്തിന്റെ മംസക്കഷണങ്ങള്‍ അഴുകുന്നു.
മരിച്ച ബ്ലൗസുകള്‍ അരികത്തു കിടന്നു തണുപ്പു പുതയ്ക്കുന്നു.

മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഭ്രൂണം ചങ്കുപൊട്ടിക്കിടക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയില്‍
എനിക്കുമുണര്‍ന്നു പുതുമയുടെ മണമുള്ള രത്നകാമം.
ഒരുപറ്റം മനുഷ്യത്തീനികള്‍ ഭോഗിച്ചുവെച്ച
പാല്‍പാത്രം മണ്ണില്‍ ഉടയാതെയിളകുന്നു.
വയറ്റാട്ടിമാരുടെ കുഴമ്പുമണക്കുന്ന ആലിലകള്‍ പൊതിഞ്ഞ
ദുഷ്ടകാമത്തിന്റെ മുലകള്‍ ചോര ചുരത്തുന്നു.
അടങ്ങാത്ത കഴുകന്‍ നോട്ടങ്ങളില്‍ ആ ശരീരം ജീവനറ്റുചിരിച്ചു‍.

കാമം മരണത്തിന്‍റെ പാട്ടുകള്‍ പാടി ഓര്‍മ്മകള്‍ തേടി
കഥയില്ലാക്കഥകളുടെ FIRകള്‍ തേടി പിന്നെയും പാഞ്ഞു.
പായുന്ന ജീവിത ഭോഗകഥകളില്‍ വീണ്ടും
വാര്‍ത്താ ഈശ്വരന്മാര്‍ ഇല്ലാക്കഥകള്‍ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തി.
വാവിട്ടുകരയുന്ന എന്റെ കാമത്തെ ഒരു അമ്മ മുലപ്പാല്‍
തന്നു കണ്ണീരിന്‍റെ വേറിട്ട നിശ്ശബ്ദതയില്‍ ഉറക്കിക്കിടത്തി.
അകലങ്ങളില്‍ ചുവക്കുന്ന അന്ധയായ നീതിയുടെ പൂക്കളില്‍ ചലം വിരിഞ്ഞു.

മരണത്തിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ വീണ്ടും ഇറുക്കിക്കെട്ടി എന്നെ അടരാടുവാന്‍ വിട്ടു ചുടലപ്പറമ്പില്‍.

എന്നാലും [പൈങ്കിളി]

അവളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല, അവളാരാണെന്നുമറിയില്ല, അവളാരുടെതുമാണെന്നുമറിയില്ല! എന്നിട്ടും ഇപ്പോഴും അവളെന്റെതു മാത്രമാണന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു.

എന്തിനാ? എന്നുള്ള ചോദ്യം ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം വിസ്മരിക്കുന്നു.

[സങ്കടം].
അതൊന്നുമെനിക്കറിയില്ല

ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ എഴുത്തുകാര്‍.


അപചയങ്ങളില്‍നിന്നു കൊലപാതകങ്ങളിലേക്ക്, ഉള്‍പ്പോരിലേക്ക്, പാര്‍ട്ടി ജീര്‍ണിച്ചു മരിക്കട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആദരവ്‌ മാത്രം മതി. ഞങ്ങള്‍ പ്രശസ്തിയെന്ന അലങ്കാരത്തില്‍ മതിമയങ്ങിയുറങ്ങുകയാണ്, ഞങ്ങളുടെ മൂക്കിനു ചോരയുടെ രാഷ്ട്രീയമണം കിട്ടാന്‍ മാത്രമുള്ള ഘ്രാണശക്തിയില്ല, ഞങ്ങളുടെ പേനയിലെ ചിന്തകള്‍ സ്ഫുരിപ്പിക്കുന്ന മഷി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങള്‍ മുഖമില്ലാത്ത തത്വചിന്തകന്മാരാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലേ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇനിയും സൂര്യനുദിച്ചിട്ടുമില്ല.

ഞങ്ങള്‍ ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ എഴുത്തുകാരാണ്,
പ്രതികരണശേഷി നഷ്ടപെട്ട എഴുത്തുകാര്‍.