ഹോട്ട് ചോക്ക്ലറ്റ്‌

വിധു വരുന്ന ദിവസമാണ് ഇന്ന്. അവളുടെ വിവാഹ ശേഷം ആദ്യമായി തന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒന്നൊന്നായി കടന്നു വന്നു. നിത്യമായി ആര്‍ക്കും വേണ്ടതിരുന്ന സിദ്ധാര്‍ത്ന്റെ അഭിലാഷങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വിലക്ക് വാങ്ങിയ വിധു പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അവന്റെ നെഞ്ചു പൊളിച്ചു അവളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള ആഘാതം സിദ്ധാര്‍ത്നെ നിര്‍വികാരനാക്കി. അര്‍ത്ഥമില്ലാതെ അലയുന്ന ഒരു കര്‍ക്കിടകത്തിലെ കാറ്റിനെപ്പോലെ സിദ്ധാര്‍ഥ് നടന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍ക്കു തിരിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ മറുചിരികള്‍ തീര്‍ന്നപോലെ സിദ്ധാര്‍ഥ് പരിചയമുള്ളവരെ അവജ്ഞയോടെ കടന്നു പോവും. എന്തുകൊണ്ട് ഞാനിങ്ങനെയായി എന്നാലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മവരുന്ന വിധുവിന്റെ മുഖം.

പിന്നെ വളരെ പെട്ടെന്ന് സിദ്ധാര്‍ഥ് അവളെ മറക്കുകയായിരുന്നു. മറവികള്‍ക്ക് മറുമരുന്ന് പുതിയ അനുഭവങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന പുതിയ അറിവില്‍ മഴ നനഞ്ഞും അതിലലിഞ്ഞും പല ദിവസങ്ങളിലായി അവളെ തീര്‍ത്തും മറന്നു കളഞ്ഞു. സിദ്ധാര്‍ഥ് ചില നേരത്ത് ഒരു സിഗരിറ്റില്‍ പഴയ ഓര്‍മകളെ തിരി കൊളുത്തി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അതില്‍ത്തന്നെ എരിച്ചു തീര്‍ത്തു. നിദ്രയില്‍ സ്വപ്നസങ്കല്‍പത്തിലൂടെ ആഗ്രഹസംപൂര്‍ത്തി നേടുന്ന മനസ്സിന്റെ മേലെ മൂടിയിട്ട കിടക്ക വിരിപ്പ് മാറ്റിയിടുമ്പോള്‍ ശബ്ദമില്ലാതെ ഏങ്ങലിടിച്ചു കരയുന്ന മനുഷ്യന്റെ നഗ്നമായ ഹൃദയം പിടക്കുന്ന സ്വപ്നം സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്റെ രാത്രികളെ ആലോസരപ്പെടുത്തി. അലസമായ ഓരോ ദിവസങ്ങളും സിദ്ധാര്ഥ് ഒരു അഭയാര്‍ഥിയെ പോലെ ഇന്ന് വരെ ജീവിച്ചു തീര്‍ത്തു.

*************

തൊപ്പിയിട്ട് ഊരവളച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കോഫീ ഷോപ്പ് ജീവനക്കാരന്‍ മുന്നില്‍ വന്നപ്പോള്‍ സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ മനുഷ്യനായി.

"വണ്‍ ഹോട്ട് ചോക്ക്ലറ്റ്‌" ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്ത് വിധുവിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി അവളോട്‌ അവള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ളത് പറയാന്‍ എന്നവണ്ണം. പണ്ട് അവളോട്‌ ചോദിക്കാതെ രണ്ടു ഹോട്ട് ചോക്ക്ലറ്റ് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാറുള്ളതാണ്.

വിധു വല്ലാണ്ടായി. മുന്നിലെ മെനു എടുത്തു ഒന്ന് വിരലോടിച്ച ശേഷം ഒന്ന് അമാന്തിച്ചു നിന്നൂ.

"എനിക്കും ഹോട്ട് ചോക്ലേറ്റ് മതി"

സിദ്ധാര്‍ഥ് ഒരു ചിരി വരുത്തി. ആ ചിരിയുടെ പകുതി അവള്‍ കടമെടുത്തു പറഞ്ഞു.

"നീയി ചോക്ക്ലറ്റ് മോന്തി മോന്തി നിന്റെ കവിള്‍ തടിപ്പിച്ചു നടന്നോ"

ഒന്ന് തലയാട്ടി, സിദ്ധാര്‍ഥ് മിണ്ടിയില്ല. സിദ്ധാര്‍ത് അവളെ കാണുകയായിരുന്നു. വിധു പഴയതിലും ഭംഗി കൂടിയിരിക്കുന്നു. പണ്ടത്തെ അവളുടെ ശുഷ്ക്കിച്ച മുലകളല്ല ഇപ്പോള്‍. അശേഷം മാറിയിരിക്കുന്നു, കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം, പുതിയ രീതിയിലുള്ള വസ്‌ത്രധാരണം, ആഭരണങ്ങള്‍.


*************

ഹോട്ട് ചോക്ലേറ്റ്‌ നുണയുന്നതിനിടയില്‍ വിധു ചോദിച്ചു "എന്താ സിദ്ധാര്‍ഥ് ഇത് വരെ കാണാത്ത പോലെ?"

വീണ്ടും തലയാട്ടി, ഒന്നിമില്ല എന്നാ ഭാവത്തില്‍.
അവളെന്തോക്കെയോ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, ജോലിയെ കുറിച്ച്, വീട്ടില്‍ അച്ഛനെ കുറിച്ച്, സിദ്ധാര്‍ത്ന്റെ സാമുറായ്‌ ബൈക്കിനെ കുറിച്ച്. എല്ലാത്തിനും തലയാട്ടിയും മൂളിയും സിദ്ധാര്‍ഥ് ഉത്തരം കൊടുത്തു.

പിന്നെ മൗനം.

സിദ്ധാര്‍ഥന്റെ ചെവിയില്‍ കോഫി ഷോപ്പിന്റെ മൂകതക്കപ്പുറത്തുനിന്നും പഴയ ഓര്‍മകളിലെ വിധുവിന്റെ ചിരികള്‍ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ഉരയുമ്പോള്‍ പണ്ട് മനസ്സില്‍ താലോലിച്ച ആ ചിരികളില്‍ ഓര്‍മകളുടെ വേറൊരു അറ്റത്തേക്ക് സിദ്ധാര്‍ത് മാഞ്ഞു പോയി. ഓര്‍മകളില്‍ കാമാതുരനായ സിദ്ധാര്‍ത്ഥ് അവളുടെ ദേഹത്ത് സ്വാതന്ത്യം കാണിച്ചതും, ക്ഷമ ചോദിച്ചു കരഞ്ഞതും, അവള്‍ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചതും എല്ലാം. നഷ്ടപെടാന്‍ സിദ്ധാര്‍ത്ഥന് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു, വിധു; പരമാര്‍ത്ഥം! അവള്‍ക്കായിരുന്നു എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടത്. പക്ഷെ ആലസ്യം എനിക്കും.

*************

"നീ എന്തിനാ എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കിപ്പോയത്" സിദ്ധാര്‍ഥ് ഒരു കുട്ടിയായി, പണ്ട് LKGയില്‍ അച്ഛന്‍ വിട്ടു പോമ്പോള്‍ കരഞ്ഞതുപോലെ കരയാന്‍ തോന്നി സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്. ചോദിക്കണംന്നു കരുതിയതയിരുന്നില്ല. അറിയാതെ വായില്‍ നിന്ന് വീണു പോയതാണ്.

സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്റെ ചോദ്യം വിധു കേള്‍ക്കാത്തെപോലെ ഇരുന്നു, കീഴ്ച്ചുണ്ട് പല്ലും കൂട്ടി കടിച്ചു. വിധുവിന്റെ മുഖം മാറി, ചെവിയിലേക്ക് വീണു കിടന്ന ചുരുണ്ട മുടിയിഴക് പിന്നിലേക്ക്‌ കോരിയൊതുക്കി, അവള്‍ ബദ്ധപ്പെട്ടു. പറയാന്‍ ഉത്തരമില്ലാതെ സിദ്ധാര്‍ത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നപോലെ ഒന്നുകൂടി ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു. മുഖം താഴ്ത്തി മേശയില്‍ വീണ ചോക്ലേറ്റ്‌ തുള്ളികളെ വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി പരത്തി.

വിധുവിന്റെ ഭാവമാറ്റം കണ്ടപ്പോള്‍ സിദ്ധാര്‍ത്ഥനു ദയ തോന്നി. അവന്‍ ഔപചാരികത വീണ്ടെടുത്തു.

"സോറി വിധു."

അത്യാദരപൂര്‍വ്വം സിദ്ധാര്‍ത് വിളിച്ചു. "വിധു"

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കണ്ണീരൊപ്പി അവള്‍ പറഞ്ഞു "its ok, സിദ്ധാര്‍ത്, i am all right"

"എനിക്ക് പോണം സിദ്ധാര്‍ഥ്, ഞാന്‍ ഇപ്പൊത്തന്നെ വൈകി." വിധു പറഞ്ഞു.

*************

ഓട്ടോയില്‍ കയറുന്നതിനു മുമ്പ് വിധു സിദ്ധാര്‍ഥ്നോട് ചോദിച്ചു.
"എന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?"

chase your dreams.


"നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുടരുക"
എന്തൊരു മനോഹരമായ ഉപദേശം. നൂറില്‍ നൂറു തികച്ച ശേഷം സച്ചിന്‍ ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ ഒരു കുട്ടിക്ക് ഇപ്പൊ എന്ത് ഉപദേശം കൊടുക്കും എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ സച്ചിന്‍ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു.
"നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുടരുക" എന്നായിരുന്നു. സച്ചിന്‍ എന്ന പ്രതിഭയെ ഞാന്‍ എത്രത്തോളം ഇഷ്ടപെടുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാവാം ഇതെനിക്ക് മഹത്തായ വാക്യമായി തോന്നുന്നത്.

എന്തെല്ലാം കൊണ്ട് ഒരു  വ്യക്തിയെ ഇഷ്ടപെടണം എന്നത് അയാളുടെ ഗുണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപെടുത്തിയാവണം.അല്ലെ?

യുദ്ധം ജയിച്ച രാജാവിന്റെ മുഖത്ത് പ്രത്യേക സന്തോഷമോ ഉത്സാഹമോ കണ്ടില്ല. ഹെല്‍മെറ്റ്‌ ഊരി ബാറ്റിന്റെ പിടി കൊണ്ട് ഹെല്‍മെറ്റ്‌ലെ BCCI ഇന്ത്യന്‍ ലോഗോയെ തൊട്ടു കാണിച്ചു. എന്റെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഇതെന്ന മട്ടില്‍. അത്ര വിനയം, അതും ക്രിക്കറ്റിന്റെ ദൈവത്തില്‍ നിന്ന്. അത് കണ്ടു ഞാന്‍ കരഞ്ഞ പോലെയായി.

എന്റെ ഇഷ്ട കളിക്കാരന്‍ ദ്രാവിഡ്‌ ആണെങ്കില്‍ പോലും(ദ്രാവിഡിനോളം സാങ്കേതികത ലോകത്തിലെ ഒരു ബാറ്റ്സ്മാനും അവകാശപെടാന്‍ ഇല്ല എന്ന് ഇപ്പഴും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു), എന്നിരുന്നാലും സച്ചിന്‍ എന്റെയുള്ളിലെ ക്രിക്കറ്റ്‌ ആണ്. ക്രിക്കറ്റ്‌ എനിക്ക് ഭ്രാന്തും. ഞാന്‍ സച്ചിനെ ഇഷ്ടപെടുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഭയെക്കാളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെയാവും. ഒരു തരം ഭ്രാന്തുള്ള ആരാധന.

പതിവ് പോലെ അന്ന് ഞാന്‍ നേരെത്തെ ഉണര്‍ന്നു. എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു ഇന്ന് സച്ചിന്‍ നൂറില്‍ നൂറു തികയ്ക്കും എന്നുള്ളത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ അര മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പ് തന്നെ ടീവിയുടെ മുന്പിലിരുന്നു. നൂറു തികക്കുന്നത് വരെ ക്ഷമയോടെ കളി കണ്ടു. കൂക്കി ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു  ഞാന്‍ ആ സെഞ്ച്വറിയെ വരവേറ്റു.  ഒരു വര്‍ഷത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു അത്. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് പ്രത്യേക ഭാവ വിത്യാസം ഒന്നുമില്ലാ എന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തി. മനസംഘര്‍ഷങ്ങളെ ക്ഷമയോടെ സമന്വയിപ്പിച്ച് സന്തോഷത്തെയും ദുഖത്തെയും ഒരേ പോലെ ശരീരത്തില്‍ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുക എന്നത് അയാളുടെ ജ്ഞാനത്തെയും അയാളുടെ ആത്‌മര്‍പ്പണത്തെയുമാണ് എന്നെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചത്.

വ്യക്തിഗുണ സമ്പന്നതയും, ദൃഢഭക്തിയുള്ള ഒരു ക്രിക്കറ്റ്‌ ആചാര്യന്‍. ഈ പോസ്റ്റ്‌ അദ്ദേഹത്തിനോടുള്ള ആദരവിലും, ക്രൂരമായ ആരാധനയിലും മുക്കി തേച്ചു സമ്മര്‍പ്പിക്കുന്നു.

മൈ ലൈഫ് ..


പാകപെടുത്താത്ത മുഖഭാവങ്ങള്ക്ക് ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങയുടെ പുളി‍, ഇനിയും വരക്കാത്ത ചിത്രങ്ങള്ക്കുള്ള ഉജാല ഇനി ഞാന്‍ എവിടെ നിന്ന് വാങ്ങും‍, ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ബില്ല് വരുന്ന ദിവസത്തെ ഞാന്‍ പേടിച്ചു. വീണ്ടും ഒരു മാര്‍ച്ച് മാസം. അന്നും അമ്പലമുറ്റത്തെ ആല്‍ തറയില്‍ നിന്ന് ഒരായിരം ഒട്ടകപക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നു.  ഇനിയും മനസ്സില്‍ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങള് മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അന്നത്തെ ജവാനും തീര്‍ന്നു‍.

സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന തിരമാലകള്‍ക്ക്‌ നടുവില്‍ ഞാന്‍ മൂത്രമൊഴിച്ചു. അവിലും വെള്ളത്തില്‍ പഞ്ചസാര കുറവെണെന്നു പറഞ്ഞു ഒബാമ എന്നെ ചീത്ത വിളിച്ചു. കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞ അയാളുടെ പെണ്‍കുട്ടികളെ ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പക തീര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ബലാല്‍സംഗം ചെയ്തു. ഗോണ്ടോനാമയുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ചോര ചര്ദ്ധിച്ചു വീണു. മൂത്ത് പാകമായ കുംബളങ്ങകള്‍ വെട്ടി ബിരിയാണി ചെമ്പില്‍ നിറച്ചു. ദേഷ്യത്തോടെ നില്‍ക്കുന്ന എന്റെ ഹമ്മറിനെ ഞാന്‍ ശാന്തതയോടെ നോക്കി.

പകല്‍ വെളുത്തു. സൂര്യന്‍ dude ആയി വന്നു. വൈകുന്നേരം എന്റെ അലസതക്ക് സമാനമായി മഞ്ഞു പെയ്യുന്നു. മാഡ്രിഡ്‌ല്‍ നിന്ന് ഹ്യൂസ്ക വരെ ഒറ്റയ്ക്ക് കാറോടിക്കുമ്പോള്‍ എസിയുടെ തണുപ്പില്‍ കുളിരാര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ പരിപ്പുവടകളും കട്ടന്‍ ചായയും എന്റെ മനസ്സിനെ ഇക്കിളി പെടുത്തി. ഒന്ന് മുഖം മിനുക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം മനസ്സിന്റെ ഫ്രീസറില്‍ വച്ച ചോര കട്ട പിടിച്ച പ്രണയങ്ങളെ ഞാന്‍ ചൂട് വെള്ളത്തിലിട്ടു.

സമാന്തരമായി പിന്നിലേക്ക്‌ ഓടുന്ന കാഴ്ചകള്‍, വഴിയില്‍ മഞ്ഞു വീണു നനഞ്ഞ ഒറ്റക്ക് നില്‍ക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള മരങ്ങള്‍ക്ക് എന്നെക്കാളും സങ്കടമുള്ള പോലെ തോന്നി. വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഒരു മരത്തെ കെട്ടിപിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ തോന്നി. മുന്നിലേക്ക്‌ നീങ്ങുന്ന ഓരോ മരങ്ങള്‍ക്കും അവളുടെ രൂപം. അതെ, ചൂടുവെള്ളം തട്ടിയ പ്രണയം, അതിന്റെ സുഖം എന്റെ മനസ്സിന് ലഹരി പിടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

പുലര്കാലങ്ങള്‍


ചിലനേരത്ത് പ്രണയത്തെ നിശബ്ധമാക്കുന്ന ചില മൌനങ്ങള്‍ അതിന്റെ അര്‍ഥങ്ങള്‍, പിന്നെയും പ്രണയിക്കാന്‍ തോന്നുമ്പോഴും വേണ്ടായെന്നു വിലക്കുന്ന രണ്ടും കെട്ട മനസ്സിന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍, ആരോടും പറയാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ഉപ്പുരസമുള്ള ജലകണങ്ങള്‍. അവള്‍ മാഞ്ഞു പോയേക്കാം.. വിരുന്നു പോയേക്കാം.. പക്ഷെ എന്റെ സ്വപ്ങ്ങള്‍ക്ക് അവളെ മറക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ...

ഞാന്‍ തൊടുക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍


എന്നെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍...
അല്ല, അങ്ങിനെയല്ല തുടങ്ങേണ്ടത്.....

പുലരാന്‍ കഴിയാത്ത ചതിയുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ രാത്രികളില്‍ ശുഷ്കാന്തിയോടെ മാളവികയെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. എന്നിട്ടവ പുലരുവോളം മാളവികയുടെ ഉപബോധത്തെ കബളിപ്പിക്കും, ഉറക്കത്തില്‍ കളങ്കമില്ലാത്ത ചിരികള്‍ വിടരുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ട് ആ വഴിതെറ്റിപ്പിക്കുന്ന ചതിയന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കൂട്ടത്തോടെ അവളെ പരിഹസിക്കും.

ഉണരുമ്പോള്‍ മാളവിക എന്നത്തെയും പോലെ എന്നെ ശപിക്കും, ഞാനുള്ള സ്വപ്നങ്ങള്‍ എന്നും മാളവികയെ ചതിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും. അല്ലെങ്കിലും അത് അങ്ങിനെയാണല്ലോ. ഞാനാണല്ലോ ചതിയന്‍, ഞാന്‍ തൊടുക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും ചതിയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങളാവണം.

രണ്ടു കഥകള്‍


നഷ്ടപെടുന്നത്
--------------------
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ അധികമായി, അവ തുളുമ്പി തുടങ്ങി. തിക്കിയും തിങ്ങിയും സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പതഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ സ്വപ്നം താഴെ വീണു. താഴെ വീണ സ്വപ്നം പിടഞ്ഞു മരിച്ചു. പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ തന്റെ തലയിണയെ മുറുക്കി കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു, അവളുടെ മുഖം കാണിക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നത്തെ പോലും പിരിയുന്നത് അയാള്‍ക്ക്‌ സഹിക്കാന്‍ പറ്റില്ലായിരുന്നു.


യാത്ര
-----------
അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു, ഇനിയും എത്ര ദൂരം, കാല്‍ കുഴയുന്നു, നടത്തം നിര്‍ത്താന്‍ തോന്നിയില്ല, ഇരുള്‍ വീഴുന്നതിനു മുന്‍പ് ഇനിയും കുറെ ദൂരം, "വേഗം", "വേഗം" അയാളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. ചിന്തകള്‍ക്ക് കൊളുത്തിട്ടു മനസ്സിനെ ദൂരത്തേക്ക് എറിഞ്ഞയാള്‍ നടത്തത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിക്കുന്ന വെളിച്ചം അവളില്‍ അലിയാനായി തിരക്ക് കൂട്ടി. അയാള്‍ ആലോചിച്ചു .. എന്തെ തനിക്ക് മാത്രം ഒരിക്കലും തീരാത്ത ഒറ്റപെട്ട യാത്ര.  ഗര്‍ഭിണികളായ ഉരുളന്‍ കല്ലുകളെ അയാള്‍ ശപിച്ചു. അയാളുടെ വിണ്ടുകീറിയ കാലുകള്‍ നിലത്തമരുമ്പോള്‍ ഭൂമി ദേവിയുടെ കറുത്ത മുലക്കണ്ണികള്‍ പാല്‍ ചുരത്തി. ഇരുളിലും കാഴ്ചയുള്ളവനായി അയാള്‍ നടന്നു.. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ...

നിന്നെ സ്വപ്നം കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം

അന്ന് മഴയുള്ള രാത്രിയില്‍ ഒരു രവീന്ദ്ര സംഗീതത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ വന്ന് ഒരു ശാലീനതയുള്ള കള്ളനെപ്പോലെ നീയന്റെ മനസ്സ് മുഴുവന്‍ അടിച്ചെടുത്തപ്പൊഴും...

ഞാനറിയാതെ സ്നേഹത്തിന്റെ നായിക്കുരണപ്പൊടി വിതറി കടന്നു കളഞ്ഞ നിന്റെ ചൊറിഞ്ഞ ഓര്‍മ്മകളാണോ പ്രണയം.

ഒരു നൊമ്പരത്തിന്റെ നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ തൂങ്ങിയാടിക്കളിക്കുന്ന ഞാനും നീയുമാണോ പ്രണയം, എന്റെയുള്ളില്‍ അറിയാതെ എന്തിനോ തുടിക്കുന്ന ഈ ഹൃദയത്തില്‍ നീ വിതച്ചത് പ്രണയത്തിന്റെ മുല്ല മൊട്ടുകളാണോ?

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ പാടത്ത് പുല്ലു മേയാന്‍ വന്ന സിന്ധിപ്പശുക്കളെപ്പോലെ ഞാനും നീയും അലയുന്നത് നമ്മുടെ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടിയാണോ.

കാല്‍പ്പനികതയുടെ ജെസീബി കൊണ്ട് ഓര്‍മകളെ ഉഴുതു മറിച്ചു നീ നട്ട പ്രണയ മുല്ലകള്‍ വിരിയുന്നതും കാത്തു ഞാനിന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു.

എന്റെ കളസം കീറിയ ജീവിതത്തിന്റെ ചുമരുകളില്‍ ഏഷ്യന്‍ പെയിന്റ് അപ്പക്സ്‌ അടിക്കാന്‍ വന്നവളാണ് നീ.

എല്ലാ ദിവസവും പ്രണയശ്വാസം മുട്ടിയ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് കസവ് ഞൊറി തുന്നുന്നത് നിന്റെ ഓര്‍മകളാണ്.

അന്ന് വെയിലത്ത്‌ ഉണക്കാനിട്ട നെല്ല് കൊറിക്കാന്‍ കയറിയ കോഴികളെ ആട്ടാന്‍ മനസ്സിന്റെ ഓടാമ്പല്‍ തുറന്നിട്ടപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കയറിയ ഒരു മൃദുല വികാരത്തിനു തീപിടിച്ചപ്പോള്‍ പുകഞ്ഞത്‌ പ്രണയത്തിന്റെ കുന്തിരക്കമായിരുന്നു.

ഇനിയും എനിക്ക് സ്ന്ഹത്തിന്റെ ആട്ടിന്‍പാല്‍ വില്‍ക്കണം, മില്‍മാ ബൂത്തില്‍ കപ്പബിരിയാണി വിളമ്പണം. വിശക്കുന്ന വയറില്‍ കറ്റ വിതയ്ക്കണം. ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ തോറ്റംപാട്ട് പാടണം. എന്റെ വെള്ളിയരഞ്ഞാണവും ചെമ്പ് വളയും മുത്തൂറ്റില്‍ പണയം വെക്കണം. പിന്നെ നിന്നെ നിന്നെ സ്വപ്നം കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉറങ്ങണം.

കോപ്പിയും പേസ്റ്റും



സവ്യസാചി ഒരു പോസ്റ്റ്‌ നോട്ട്പാഡില്‍ നിന്ന് ഫേസ്‌ബുക്കിലേക്ക് കോപ്പി പേസ്റ്റ് ചെയ്തു.
-------------
ഫേസ്ബൂക്കില്‍ വന്ന പോസ്റ്റ്‌ വായിച്ച "പേസ്റ്റിന്‍റെ" മുഖം തുടുത്തു, എന്നിട്ട് "കോപ്പി"യോടു പറഞ്ഞു.

"ഇത് കണ്ടോ"

കോപ്പി ഗൌരവത്തോടെ പേസ്റ്റിനെ നോക്കി
"ഏതു കണ്ടോന്നു"

കോപ്പിയുടെ ഗൌരവം കാര്യത്തിലെടുക്കാതെ പേസ്റ്റ് പറഞ്ഞു
"ഇപ്പൊ ഞാന്‍ കൊണ്ടിട്ട ആ പോസ്റ്റ്‌ ഇല്ലേ.. സസ്യബുക്ക് ഷാജിയെട്ടന്റെ.."

"സസ്യബുക്ക് ഷാജിയോ? അതാരാ" അറിയാത്ത പോലെ കോപ്പി ചോദിച്ചു

"ആ മല്ലുഭായിയും ഗിന്നസ്‌ പാണ്ടിയും ഒക്കെ ഇയാളെ ഇത് പോലെ എന്തൊക്കെയോ ആണല്ലോ വിളിക്കുന്നത്‌.." പേസ്റ്റ് പറഞ്ഞു

"അതിന്, നിനക്ക് നിന്റെ ജോലി ചെയ്താപ്പോരെ?" കോപ്പി ഈര്‍ഷ്യയോടെ.

"അതല്ല, അയാള്‍ എഴുതുന്നത്‌ കണ്ടില്ലേ, എപ്പോഴും പ്രണയം, അതും കാമഭാവനയുടെ ചുവ ഏറെയുള്ളത്" പേസ്റ്റിന്‍റെ മുഖം നാണം കൊണ്ടു ചുവന്നു.

"നീയെന്തിനാ അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഒക്കെ നോക്കുന്നത്, നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ജോലി മാത്രം ചെയ്യുക, ഞാന്‍ തരുന്നത് ബഫര്‍ എറര്‍ വരാതെ അങ്ങോട്ട്‌ പകര്‍ത്തിയാ മതി"
പേസ്റ്റിന്‍റെ ഭാവമാറ്റം അറിയാത്തപോലെ കോപ്പി അവളെ ചെറിയമട്ടില്‍ ശകാരിച്ചു.

പേസ്റ്റിനു സങ്കടമായി. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു, കോപ്പി എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്, ബോധം വച്ച അന്നുമുതല്‍ കോപ്പിയുടെ കൂടെയാണ്, ജീവിതത്തില്‍ വേറെയാരും കൂട്ടിനില്ല, അതുപോലെ തന്നെ കോപ്പിക്കും, എന്നാലും കോപ്പി ഇതു വരെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. ഓരോ ഷട്ട്ഡൌണിലും, ഹൈബെര്‍നേറ്റിലും എന്റെ നെഞ്ചു പിടയ്ക്കുന്നതും, കണ്ണ് നിറയുന്നതും കോപ്പി അറിയുന്നില്ലേ. അതോ കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കുന്നതോ, അന്നൊരു ദിവസം സിസ്റ്റം ഹാങ്ങായപ്പോള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടത് പോലെയായി, കോപ്പി ഇനാക്ടിവ്‌ ആയി കിടന്നപ്പോ വിളിക്കാത്ത ബില്‍ഗേറ്റ്സുമാരും തന്നെ ഇല്ല. എന്നിട്ടും കോപ്പി എന്നെ മനസിലാക്കുന്നില്ലേ. പുതിയ സര്‍വീസ്‌ പാക്കുകള്‍ വരുമ്പോള്‍ പേടിയാണ്, എന്‍റെ സ്ഥാനം വേറെ എങ്ങാണ്ടും മാറ്റുമോ, കോപ്പിയെ വേറെ ആരുടെലും കൂടെ ഇരുത്തുമോ എന്നൊക്കെ. എല്ലാ റീസ്റ്റാര്‍ട്ടിലും കരുതും ഇപ്പൊ ദേഷ്യം മാറിയിട്ടുണ്ടാവും എന്നൊക്കെ. ഈ ഗൌരവം മാറിയിട്ട് കോപ്പിയെ കണ്ടിട്ടില്ല.

പേസ്റ്റിന്‍റെ പെട്ടന്നുള്ള മൌനവും അവളുടെ ചിന്തകള്‍ പായുന്ന മുഖവും കണ്ടപ്പോള്‍ കോപ്പി അവളോട്‌ എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചു. തനിക്ക് അവളോടുള്ള സ്നേഹം അവള്‍ക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കും. എന്തിനും ഏതിനും ദേഷ്യപ്പെടാനും സങ്കടപ്പെടാനും ഒക്കെയുള്ള എന്റെ പേസ്റ്റ്. അടുത്ത റീസ്റ്റാര്‍ട്ടില്‍ അവളെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കണം, അവളോട്‌ തന്റെ ഇഷ്ടം പറയണം.

---------------
സവ്യസാചി തന്റെ കഥകള്‍ ബ്ലോഗില്‍ ഇട്ടു സായൂജ്യമടഞ്ഞു. ഇരുട്ടിന്റെ വെല്ലുവിളിക്കു പത്തിതാഴ്ത്തിയ തന്റെ കണ്ണുകളെ മനസ്സില്‍ പരിഹസിച്ച് ലാപ്‌ടോപ്‌ ഓഫ്‌ ചെയ്തു.

-------------------------------------------------

ഇന്ന് ഫെബ്രുവരി 14, കോപ്പി പേസ്റ്റിനോട് തന്റെ ഉള്ളിലെ കാര്യങ്ങള്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞു. പേസ്റ്റിന് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത സന്തോഷം, കോപ്പിയെ ഉമ്മ വെച്ച് കൊല്ലാന്‍, കോപ്പിയുടെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളില്‍ വിരലോടിച്ചു കഥകള്‍ പറയാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ തന്റെ നഗ്നമായ മാറത്തു കോപ്പിയെ കിടത്തി കോപ്പിയുടെ മുടിയിഴകള്‍ തഴുകാന്‍. അന്ന് സവ്യസാചി ഇട്ട ബ്ലോഗിലെ പോസ്റ്റ്‌ അവര്‍ ഒരുമിച്ചു വായിച്ചു, അതിലെ കാമാഭാവങ്ങള്‍ അലങ്കരിച്ച വരികള്‍ കോപ്പി വായിച്ചപ്പോള്‍ നാണത്തോടെ അവള്‍ അവനെ നോക്കി. കുറെ നാളുകള്‍ മൌനത്തിന്റെ അടിയില്‍ മറഞ്ഞു കിടന്ന പ്രണയം പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ സവ്യസാചിയുടെ മോണിറ്ററില്‍ സ്ക്രീന്‍സേവര്‍ മറയിട്ടു.

------------------------------------------------

ഇത് കോപ്പിയുടെയും പേസ്റ്റിന്‍റെയും കഥ, ഇതുപോലെ നിങ്ങളില്‍ ആരെങ്കിലും മറച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന പ്രണയമുണ്ടങ്കില്‍ അത് നിങ്ങള്‍ പ്രണയിക്കുന്നവരോട് തുറന്നു പറയുക. നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ മറുഭാഗം പേടിച്ചു പ്രണയം നഷ്ടപെടുത്താതെ നോക്കുക.

എല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെ പ്രണയദിനാശംസകള്‍...

ഒരിക്കെ കൂടി പ്രണയിചോട്ടെ ഞാന്‍ .... നിശബ്ദമായി...


ചുവന്ന രാത്രികളുടെ ഏകാന്തതയെ മനസ്സില്‍ ആവാഹിച്ചു ഉറങ്ങുന്ന എന്റെ നഗ്ന ശരീരം. അടരാടാന്‍ വെമ്പുന്ന നീലചടയന്‍ പൂത്ത എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍. പള്ളിയുറക്കത്തിനപ്പുറം  എന്റെ ആലസ്യത്തെ തഴുകുന്ന നിറങ്ങള്‍ പിടിപ്പിച്ച യവനിക. നിശാ പുഷ്പങ്ങളുമായി ആകാശത്തു നിന്നിറങ്ങി വന്ന കന്യകകളുടെ കൂര്‍ക്കം വലിയില്‍ നിശബ്ദമായ എന്റെ നിശ്വാസങ്ങള്‍.  വരുംകാലങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചെക്കാവുന്ന സുന്ദരികളുടെ നഗ്ന മാറിടങ്ങള്‍. അവരുടെ സാരി തലപ്പുകളില്‍ വിരിയുന്ന നീല താമരകള്‍.  എന്നിട്ടും....

ആകാശത്തു തുറന്നു വച്ച ജനവാതിലുകളില്‍ കടന്നു പോകുന്ന സ്വപ്നമേഘങ്ങളെ നോക്കി, ഇനിയും മടുക്കാത്ത നിന്റെ ലഹരിയില്‍, നിന്റെ  ഓര്‍മകളെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയി ഞാനും ഒരറ്റത്തു‍.  ഒരിക്കലും പുണരാന്‍ കഴിയാത്ത നിന്നെ ഒരിക്കെ കൂടി പ്രണയിചോട്ടെ ഞാന്‍... നിശബ്ദമായി...

പ്രവാസികള്‍

പ്രവാസികള്‍ വികാരങ്ങളെ ഒരു ചൂണ്ടയില്‍ കോര്‍ത്തു അറബിക്കടലില്‍ ഇടും, അങ്ങേക്കരയില്‍ സ്വന്തക്കാരുടെ ചൂണ്ടയും ഈര്പ്പയും അതിന്റെ മണവും തിരിച്ചറിയുന്ന പലരും സ്നേഹം കണ്ണില്‍ നിറച്ചു കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവരാ ചൂണ്ടയില്‍ കൊത്തുമ്പോള്‍ കാലങ്ങള്‍ക്കും ദൂരങ്ങള്‍ക്കും അതീതമായി സ്നേഹം ആ ഈര്പ്പയില്‍ ഒരു നൊമ്പരമായി പടരും, ഇരു കരയുടെയും അറ്റത് ആ സ്നേഹം ചൂട്കാറ്റായി വീശും, ഒരു നിശ്വാസത്തിന്റെ അലയില്‍ അറബിക്കടല്‍ കരയും, എന്നിട്ടവ അറബി രാജ്യങ്ങളുടെ തീരങ്ങളില്‍ തിരയില്ലാതെ കരകളെ പുണരും.